Митото од 1.800 евра за кое заврши во притвор Стефан Богоев, поранешен директор на Царинската управа, наводно било само почеток. Од владејачката партија тврдат дека тоа била само првата од неколку исплати поврзани со наместен тендер вреден 18 милиони денари за хигиена на граничните премини и терминали.

Според обвинувањата што ги изнесе Бране Петрушевски, Богоев преговарал за повеќе финансиски рати со лице претставено како застапник на фирмата што го добила тендерот, а една од наводните исплати надминувала 110.000 денари. Комуникацијата, се тврди, се одвивала преку апликацијата Вибер. „Јавноста заслужува да знае колку пари требало да добие Стефан Богоев за да го намести овој тендер од 18 милиони денари”, изјави Петрушевски.

Тука, како и секогаш во вакви приказни, е добро да се задржи трезвеноста. Ова се обвинувања изнесени од политичка партија против функционер поврзан со спротивната страна – а на Балканот корупцијата најчесто се „открива” токму тогаш кога станува политички корисно да се открие. Тоа не значи дека наводите се невистинити; значи дека треба да се чека доказ, не само изјава.

Сепак, ако обвинувањата се точни, сликата што се црта е позната до досада. Тендер наместен преку приватни пораки, исплати на рати, јавни пари што се прелеваат во приватни џебови преку фирма за хигиена на граници. Прашањето не е дали ваквите шеми постојат – сите знаеме дека постојат. Прашањето е дали овој случај ќе заврши со пресуда, или како толку други – со гласни наслови денес и тивко гаснење за неколку месеци, кога вниманието ќе се префрли на следниот скандал.