Има невести што сакаат да изгледаат како од каталог, и има невести што сакаат да изгледаат како од друго време. Клаудија, која се омажи за Марк во една каталонска куќа од 1952 година, припаѓа на втората група – нејзината венчаница беше инспирирана од дваесеттите години и од ар деко естетиката, далеку од стандардниот бел кодекс.

„Сакав нешто што излегува од вообичаеното и се инспирирав од винтиџ дизајни”, раскажува невестата. Фустанот, дело на дизајнерот Зе Гарсија, имаше асиметрично деколте и флуидна силуета. Но најсилниот детал не беше самиот фустан – туку марама од Манила со вез и ресни, префрлена преку него, што му даде боемски, романтичен печат каков што ретко се гледа на современите свадби.

Наместо традиционален вел, Клаудија носеше свилена капа за време на церемонијата. Причината беше практична колку и естетска: сакаше да ги задржи природните, распуштени брановидни прамени наместо висока фризура, па свилената капа ѝ даде свеченост без да мора да си ја крева косата. Понекогаш најсмелата одлука е едноставно да останеш своја.

Деталите ја довршуваа приказната. Сандали од напа кожа со дебела потпетица за удобност, втор пократок фустан со винтиџ чизми за веселбата, природна шминка и букет од свиткани цикламени. Декорацијата играше на неутрални тонови – бело и беж – скршени со темноцрвени цветни аранжмани.

Кај нас свадбата е сериозна работа, прослава што се памети со децении, и токму затоа ваквите одлуки значат повеќе отколку што изгледаат. Кога една невеста избира историја наместо блесок, таа не бега од традицијата – таа избира која традиција да ја носи. А мараната од Манила, везена и со ресни, носи повеќе приказна од кој било нов фустан извезен по последна мода.