Венеција не се прелетува – се впива. Но ако имате само еден ден, градот сепак може да ви се отвори цел, само ако знаете во кој ред да го гледате. Еве рута низ најважното, без брзање што го убива чарот.

Утрото почнува на плоштадот Свети Марко – она што Наполеон го нарекол „најубавиот салон во Европа“. Качете се на Кампанила за поглед од птичја перспектива, влезете во базиликата со нејзините осум илјади квадратни метри златни мозаици, и седнете во некое од историските кафулиња Florian или Quadri. До пладне, разгледајте ја Палатата на дуждот – седиштето на венецијанската моќ, со Скалата на џиновите и сали украсени со дела на Тицијан и Тинторето, поврзана со старата затворска зграда преку познатиот Мост на воздишките.

За ручек, оддалечете се од толпата во потивкиот кварт Сан Поло, каде остериите чуваат вистинска венецијанска атмосфера. Попладнето е за уметност: базиликата Санта Марија Глориоза деи Фрари ја крие „Вознесението“ на Тицијан, а Скуола Гранде ди Сан Роко е речиси целосно прекриена со дела на Тинторето – „тоталниот музеј на ренесансата“.

Наместо скапа гондола, качете се на вапорето – градскиот воден автобус – и поминете по Големиот канал, плоштечки музеј од готски, ренесансни и барокни палати, покрај мостот Ријалто сè до островот Лидо. Денот завршете го на островот Сан Џорџо Маџоре, спроти Свети Марко, со поглед што го прави целиот напор вреден.

Венеција е скапа, преполна и потонува полека – но токму затоа секој нејзин агол изгледа како да го гледаш за последен пат. А можеби токму така и треба да се гледа.