Кога на карта на едно ерозивно подрачје ќе нацртаат триесет нови објекти, тоа не е урбанизам – тоа е обложување со туѓа безбедност. Граѓанската иницијатива „Шанса за Центар” предупредува дека Нацрт Деталниот урбанистички план за Барутана на Водно предвидува изградба на околу 30 нови градби на стрмен, ерозивен терен над Скопје.

Најголемата иронија е што опасноста ја признава самата општина – на хартија. Подрачјето е веќе означено во Планот за енергија и клима на Општина Центар како загрозено од ерозија, со препорака таму да се сади квалитетна шума, а не да се ѕида. Проектната документација бара мерки за заштита од ерозија. А самиот план, велат од иницијативата, не содржи такви мерки – ниту заштита од ерозија, ниту од пожари, ниту од порои. Значи, ризикот е официјално заведен, но решението за него – никаде.

Ова не е апстрактен страв. Водно веќе покажа што прави со ѕидање на несигурен терен: свлечишта се случувале кај Детската клиника и кај хотелот Тасино Чешмиче. Тоа не се хипотези, туку веќе платена цена. Прашањето е зошто некој сега сака истата грешка да се повтори на уште поголем терен.

А одговорот, како и обично, води до сопственост. Планот, според иницијативата, доаѓа од приватна компанија на чие земјиште претходно биле предвидени државни институции – сега претворени во приватна станбена изградба. Јавен интерес станал приватен градежен потфат, а ризикот од свлечишта и пожари останува – јавен. Кога нешто тргне наопаку на тој терен, сметката нема да ја плати компанијата, туку градот.

Иницијативата бара планот да се повлече и да се направи нов, кој ќе ги поправа претходните штети наместо да создава нови. Од Општина Центар и Градот засега нема одговор. А молкот, кога станува збор за градба на ерозивна падина над град, никогаш не е неутрален – тој е одлука сама по себе.