Најдобрата приказна од оваа свадба не е за фустанот. Таа е за тоа како невестата ја најде дизајнерката: видела жена во црвено на некој настан, ѝ пристапила да ѝ каже колку убаво изгледа, и дури неколку дена по сопствената свадба ѝ рекле дека таа жена сама си го дизајнирала фустанот.

Ана и Мигел се венчаа во септември во базиликата Успение на Марија во Лекеитио – баскиско место во кое семејството на Мигел лета со години и во кое некогаш летувале и кралски семејства. Прославата продолжи во Палатата Зубиета, која се води како најважната селска палата во Баскија.

Фустанот

Дизајнот е на Клаудија Љагостера: В-деколте, откриени рамена и белки извезени со златни пајети по здолништето. Ниту еден втор фустан, ниту едно расклопување на пола свадба во нешто пократко. „Толку ми се допаѓаше мојот фустан што сакав да го искористам максимално, сите можни часови од денот”, вели невестата.

Тоа е одлука која вреди да се забележи, бидејќи трендот со втор фустан веќе стана правило кое никој не го оспорува. Ана го оспори со најпростиот аргумент – зошто да го соблечеш нешто што ти се допаѓа.

Превезот

„Превезот беше една од последните работи што ги избрав. Беше од рустична свила, со прекрасна транспарентност.” Тука има поука за секој кој месеци пред свадбата се мачи со превез: тоа е парчето што најмалку се гледа на фотографиите и најмногу се одолговлекува во одлучувањето.

Деталите

Чевли од кадифе во ќилибарна нијанса со златни тонови, од Flordeasoka – подарок од мајката. Обетки од M de Paulet, подарок од сестрата Марија. Ова е стар балкански обичај под друго име: секое парче на невестата да носи потпис на некој од семејството.

Цвеќињата ги работеше Марина Агире од Билбао, а бојата ја одбра невестата: „Ми се допаѓаа тие рустични тонови, бели, жолти, зелени и со малку боја на гранат или на буганвилија.” На масите одеа хортензии и, наместо декоративни ситници, слива. Тортата беше минималистичка, во форма на планина.

Што останува

Прашана што ѝ било најсилно, невестата не одговори со ниту еден детал од декорот: „Влезот во црквата под рака со татко ми.” А за целиот ден: „Да ги имаш сите луѓе што ги сакаш насобрани околу себе е чувство на целосна среќа што не се опишува.”

Секој што организирал свадба во регионот ја знае истата математика – месеци пресметки за цвеќе, менија и распоред на гости, а на крај се памети едно движење по патеката и лицата во првите редови. Не поради тоа што другото не вредело, туку поради тоа што свадбата никогаш не била изложба.