Постои правило што важи на секој брег во светот, вклучувајќи го и нашиот: најубавите плажи се оние до кои не се стигнува со кола. Природниот парк Кабо де Гата во Алмерија, на југоисточниот шпански брег, е учебник по таа логика. Најдобрите заливи бараат пешачење – но ниту едно подолго од еден час.

Кала де Енмедио е триесет минути пешки од селото Агва Амарга, преку улицата Дел Депосито и ридот Дел Куартел. На крајот те чека песочна плажа од 130 метри, врамена со вдлабнати бели карпи и камени платформи што влегуваат во водата. Бојата на морето се менува од тиркизна во смарагдна до боја на шише. Маска и дишалка не се предлог туку услов.

Кала Сан Педро се стигнува само со чамец или со еден час одење по крајбрежни патеки од Лас Неграс. Заливот има природен извор на свежа вода – причината поради која векови наназад тука се задржуваа берберските гусари. Над него сè уште стојат урнатините на тврдината Сан Педро од шеснаесеттиот век, а на белите карпи луѓето и денес одгледуваат градини.

Кала де ла Молата тргнува од паркингот на Плажазо де Родалкилар кон Лас Неграс. Тука карпите се жолти и буквално покриени со фосили, водата има боја на нане, а полупотопените карпести формации кријат морски пештери полни со ежови и риби.

Кала де лос Торос е петнаесет минути спуштање од видиковецот Ла Аматиста и има нешто што во оваа сува земја изгледа како грешка – шума од палми и борови. Песокот е црн, исфрлен од вулкани пред десет милиони години, а во водата има ливади посидонија и големи кирнји.

Кала Гранде дел Баронал бара четириесет и пет минути одење од паркингот кај плажата Лос Хеновесес, по патеки покрај работ на карпите. Од песокот излегуваат базалтни столбови – вулканското минато тука не се објаснува, само се гледа.

Она што прави разлика меѓу оваа листа и стотиците слични не е убавината. Убавина има насекаде. Разликата е што овие места остануваат празни токму затоа што бараат нешто – половина час одење, вода во ранец, и волја да се тргне од паркингот. Тоа е филтер што работи подобро од која било резервација.