Додека државата брои изгаснати пожаришта и мери колку хектари шума ги нема, полицијата фати двајца луѓе со кибрит во рака. Не метафорично – буквално на дело, среде отворено, среде најжешките денови од летото.

Првиот случај е во Македонски Брод. На 7 август околу 12 часот, полициски службеници од ОВР Македонски Брод го лишиле од слобода Г.С. на 45 години од селото Грешница. Се сомничи дека претходно во повеќе наврати подметнувал пожари на отворено, а истиот ден околу 11:30 часот бил затекнат како подметнува уште еден – на подрачјето помеѓу Грешница и селото Слатина.

Вториот е во Долнени. Истиот ден околу 17 часот, полицијата од Прилеп во селото Сарандиново го лишила од слобода Г.А. на 76 години од Скопје, осомничен за предизвикување пожари на отворен простор. Против двајцата ќе бидат поднесени соодветни пријави.

Четириесет и пет и седумдесет и шест години. Двајца луѓе на различен крај од животот, во две различни општини, со ист опис на постапка. Тоа не е случајност што се повторила – тоа е образец што полицијата го бележи по вторпат во еден ден.

Особено вреди да се задржиме на формулацијата „во повеќе наврати”. Значи не е првпат. Значи некој палел, и палел, и палел, додека не бил затекнат на дело. Колку пожари се воделе како непознат сторител или како „човечка непретпазливост” пред тоа? Огнот што трошеше екипи на ЦУК, авиони, доброволци и буџет – колку од него имаше конкретно име и презиме?

Тука е и најнепријатното прашање, она што секој лесно го прескокнува. Ако двајца биле фатени во еден ден, во две општини, тоа не значи дека има само двајца. Тоа значи дека фаќањето е можно кога има кој да гледа. Останатото го знае само шумата.