Белата венчаница не е традиција стара со векови. Кралицата Викторија ја популаризираше во 1840 година и оттогаш стана толку самоподразбирлива што невеста во друга боја се доживува како изјава. Список од девет свадби покажува дека изјавата обично била многу помирна отколку што изгледала.

Најпознатата е онаа на Беатриче Боромео – на 25 јули 2015 година, во палатата Грималди во Монако, во розова свила со цветен вез и наметка од шифон, работа на Valentino. Аристократска свадба во боја што ниту еден протокол не ја предвидувал, а никој не се побуни.

Одри Хепберн отиде уште подалеку во 1969 година – бледорозов мини-фустан од Ибер де Живанши. За тоа време тоа беше двојно отстапување: и бојата и должината.

Гвен Стефани во 2002 година се омажи во свила што од бело преминува во фуксија, со асиметричен крој и здолниште буквално испрскано со боја – висока мода на Џон Галијано. Елизабет Тејлор во 1964 година избра жолт бејбидол-фустан со цветна украса на главата. Ема Томпсон отиде во ренесансна насока, со корсет и набабрено здолниште на шара. Викторија Бекам избра асиметричен фустан во виолетова со цветен детал.

Хлое Морец се омажи во бледосино, дизајн на Никола Гескиер за Louis Vuitton. Менди Мур во бледорозов тил со волани, потпис на Rodarte. А леди Кити Спенсер во јули 2021 година, во вилата Алдобрандини во Рим, носеше органза и свила со рачно сликани цветови и кристали од висока мода на Dolce & Gabbana.

Она што ги поврзува сите овие свадби не е бунтот туку буџетот. Кога фустанот го шие куќа од висока мода специјално за тебе, бојата станува уште една ставка во разговорот, не ризик. Невестата што кај нас би тргнала по патека во жолто ќе биде тема на свадбата подолго од младоженецот – и тоа не е дизајнерско прашање туку прашање на средина.

Затоа списоците од овој тип се почитуваат, но ретко се копираат. Правилото што Викторија го воспостави пред речиси двесте години сè уште стои затоа што никој не сака да го тестира на сопствената свадба.