Рокот за Украина има датум: Путин начелно се согласи, а ноември го одбра американскиот изборен календар

Рокот сега има датум. Ноември – тоа е месецот до кој Вашингтон сака војната во Украина да биде завршена, а двајцата специјални пратеници на Доналд Трамп, Стив Виткоф и Џаред Кушнер, го однесоа тој предлог прво во Москва, па во Киев. Според извори, Владимир Путин начелно се согласил со временската рамка.

Начелно. Тоа е зборот околу кој треба да се задржиме, бидејќи во дипломатскиот речник тој значи сè и ништо. Виткоф и Кушнер поминаа повеќе од три часа во Кремљ, а по средбата и американската и руската страна ја пофалија атмосферата – што е класичен показател дека за суштината не е договорено речиси ништо. Володимир Зеленски пак изјави дека Украина е подготвена за преговори, но истовремено спрема воена офанзива. Кој и да го чита тоа, не чита човек кој верува дека војната завршува до ноември.

Планот што веќе еднаш беше одбиен

Според изворите, предлогот многу личи на мировниот план од крајот на минатата година – вклучувајќи го и повлекувањето на украинските трупи од Донбас. Тоа е барање што Киев веќе го отфрли еднаш. Промената не е во содржината, туку во тоа кој сега притиска и колку време му останало.

Ноември не е избран случајно. Во ноември Америка има конгресни избори, а аналитичарите отворено велат дека Трамп сака барем привремен мир пред нив. Не траен – привремен. Разликата меѓу тие два збора ја плаќа некој друг.

Рускиот министер за надворешни работи Сергеј Лавров оцени дека американскиот пристап „заслужува поддршка“. Кога Москва го фали американскиот план, вреди двапати да се прочита што точно се фали.

Каде е Европа во сето ова

Зеленски најави средба со Трамп на 20 септември и разговори за тристран формат – Украина, САД, Русија. Во тој список има едно очигледно празно место. Европската поддршка се смета за клучна за секој договор да опстане, но Европа во моментов не е за масата каде се пишува текстот, туку за онаа каде подоцна ќе ѝ го дадат на потпис.

Балканот ја знае оваа сцена напамет. Големите се договараат, малите дознаваат, а мировниот план потоа се вика по градот во кој е потпишан. Прашањето не е дали ќе има договор – прашањето е чиј календар го диктира.