Половина девет наутро, место викано „Мала Зецка“ под тетовското село Гајре. Р.С. (55) чисти сува трева и нискостеблеста шума на својот имот. Пали оган. Огнот излегува од контрола и зафаќа поголема површина. Во 9:30 часот полициските службеници од Полициското одделение Попова Шапка го лишуваат од слобода.

Пожарот е изгаснат од Територијалната противпожарна единица Тетово, заедно со вработени од Шумското стопанство. Повредени нема. Против 55-годишникот следува кривична пријава за „предизвикување општа опасност“ – член од Кривичниот законик кој не бара намера, туку само последица.

Нема ништо необично во приказната, и токму тоа е поентата. Ова не е палеж, не е одмазда, не е осигурителна измама. Ова е човек кој чистел двор во почетокот на септември на планинска падина, во земја каде цело лето гореа шуми. Најбаналната можна причина за најпредвидливиот можен исход.

Државата секоја година го повторува истиот апел: не палете сува трева и отпад на отворен простор, огнот се шири. Апелот се објавува, се пренесува, и се игнорира – не од злоба, туку затоа што чистењето со оган е најевтиниот и најбрзиот начин, а никој не понудил друг. Кој ќе го однесе исушениот отпад од дворот на едно село на Шар Планина, ако не самиот сопственик?

Тука се затвора кругот: институцијата апелира, граѓанинот пали, шумата гори, противпожарната единица гаси, полицијата приведува, обвинителството поднесува пријава. Секој чекор во синџирот работи. Само превенцијата – која би значела организирано собирање на растителен отпад од руралните општини наместо годишен апел – никаде не се појавува во тој список.