Извршниот комитет на УЕФА, на седница одржана во Солун, одлучи финалето на Лигата на Европа во 2029 година да се игра на Националниот стадион кај Белград. Датумот е 23 мај 2029 година. Истата седница го додели финалето од 2028 година на Националната арена во Букурешт.

Двете финала едно по друго во Југоисточна Европа. Тоа е поместување што нема врска со никаква политичка порака – има врска со капацитет, инфраструктура и со тоа кои градови во моментов имаат нови големи стадиони, а кои немаат.

Стадион што сè уште не постои

Ова е делот што во соопштенијата се спомнува најтивко. Националниот стадион кај Сурчин е сè уште во изградба. УЕФА доделува финале на објект што постои како градилиште, планови и рокови – со тоа дека рокот е 2029 година, што е доволно време ако сè тргне како што треба.

Такви одлуки не се невообичаени во европскиот фудбал, но носат и сопствен ризик: доделеното финале станува и рок и притисок. Ако градбата доцни, доцнењето веќе не е домашна тема, туку тема со која се занимава Нион.

Она што регионот реално го добива

Финалето на Лигата на Европа не е финале на Лигата на шампионите, но не е ни мал настан. Тоа е една ноќ со неколку десетици илјади гости во градот, авиони, хотели, преноси во сто земји, и цела недела во која регионот е во спортските вести од друга причина.

Од Скопје гледано, вредно е да се забележи нешто друго. Инфраструктурата ги носи ваквите одлуки. Не лобирањето, не престижот, не изјавите – туку дали земјата има објект што ги исполнува условите. Букурешт го има, Белград гради. Прашањето за секој што чека нешто слично во Македонија не е кога ќе биде редот, туку што конкретно постои за да дојде тој ред.

Во 2029 година Балканот ќе биде домаќин на едно европско финале. Тоа е вистинска вест и доволна сама по себе – без сите оние што веќе ја претвораат во нешто друго.