Во 1904 година шпанската кралица Марија Кристина купила седум броша во форма на цвет од оставината на својата свекрва, кралицата Изабела Втора. Златарот Ансорена им направил сребрена конструкција за да се носат како дијадема, со комплет од нараквици, ѓердан, брош и обетки. Во 1906 кралицата ѝ го подарила комплетот на ќерката, инфантата Марија Тереза, за венчавката со принцот Фердинанд од Баварија. Оттогаш тијарата не излегла од семејството и станала невестинска: секоја невеста од лозата ја носи еднаш во животот. Во сабота, 19 септември, дојде редот на Кристина Ескудеро Маркес.

Свадбата се одржа во капелата на Хасиенда Сан Хуан дел Орниљо, имот на периферијата на Севилја, а младоженецот е Хосе Сан Мартин. Невестата е ќерка на Педро Ескудеро и Мирта Маркес де Бавиера, внука на Теса од Баварија, втора братучетка на кралот Хуан Карлос, на кого Кристина му е крштеница. Значи, не е кралска свадба, но е свадба на крштеница на крал, а на главата на невестата стои накит што четири генерации го чуваат за точно овој ден. Истата тијара претходно ја носеле нејзините братучетки Сол и Викторија Матосијан, а пред нив мајка ѝ и тетка ѝ. Шест цвета од дијаманти и смарагди, објаснува Давид Рато, познавач на кралскиот накит, и оригиналот бил на Изабела Втора, шпанската кралица од XIX век.

Фустанот беше класичен и романтичен: прилепен горен дел, изрез во форма на чамец, кратки бувнати ракави и долен дел од структурирани, асиметрични слоеви ткаенина што даваат волумен и движење. Букетот, диви цвеќиња во бело и розово со зеленило. Ништо што се натпреварува со тијарата, и тоа очигледно беше намерата.

Новинарката Тереза де ла Сиерва, блиска со двете семејства и гостинка на свадбата, напиша дека било „прослава полна со љубов и емоција, но и многу забавна“. Хорот го обезбеди Есколанијата на Лос Паласиос, деца од четири до седумнаесет години избрани од локалните училишта. Еден од најемотивните моменти дошол кога гостин запеал португалска песна додека невестата танцувала. Вечерата беше на отворено, на долги маси со свеќи и многу цвеќе, со музика во живо до крајот.

Читателот на Балканот овде ќе препознае нешто познато. Не смарагдите, туку логиката: накит што не се продава, туку се предава, и свадба каде тоа што го носиш зборува за тоа од каде доаѓаш. Кај нас тоа е златото од баба или везената кошула што се вади еднаш. Кај нив, седум броша од 1904. Принципот е ист, само банката е поголема.