Филџани, гуми и текстил на дното на Охридското Езеро: општината плаќа нуркачи да чистат, а кој ги фрла таму?

Од површината, Охридското Езеро е разгледница. Од дното, тоа е депонија со поглед. Членовите на Нуркачкиот центар „Амфора“ го исчистија потегот од кампот „Градиште“ до „Вели Даб“ и извадија пластични шишиња, конзерви, стакло, автомобилски гуми, парчиња текстил и – за да биде сликата целосна – искршени филџани.

Акцијата ја финансира Секторот за туризам и локален економски развој на Општина Охрид. Тоа е добра вест и истовремено признание: локалната власт плаќа нуркачи да го вадат она што некој друг го фрлил во езерото што Македонија го продава како бисер на туризмот.

На снимките што ги објави Нуркачкиот центар „Акватек“, меѓу ѓубрето се гледа и слатководен рак, за кој во објавените информации се наведува дека е на листата на загрозени видови. Охридското Езеро, според УНЕСКО, е старо околу два до три милиони години и е дом на повеќе од 200 ендемични видови. Не станува збор за естетика – пластиката и металот лежат во живеалиште што не постои никаде друго.

Проблемот не е нов. Нуркачите и порано предупредуваа дека секоја година стотици килограми отпад завршуваат на дното, а самиот УНЕСКО го наведува лошото управување со цврстиот отпад меѓу заканите за природното наследство на Охридскиот регион. Нуркачот Никола Паскали вели дека дел од луѓето езерото го користат како канта за отпадоци и бара построги контроли, казни и целосна забрана за пластиката.

Тука е јадрото на работата. Едно чистење го отстранува веќе фрленото, но не го спречува следното шише. Чистењето го плаќа општината – а дали некој некогаш платил казна затоа што фрлил гума или шише во Охридското Езеро?

„Од сите нас зависи во каква животна средина ќе живееме“, порачаа од „Акватек“. Точно. Но кога зависи од сите, обично на крај не одговара никој. Ако нуркачите се вратат и следната година, прашањето е дали ќе извадат помалку или повеќе.