Tetëdhjetë zhytës nga Maqedonia, Kroacia, Serbia dhe Bosnja e Hercegovina punuan fundjavën e kaluar në fundin e Liqenit të Ohrit, te auto-kampi Gradishtë. Jo për rekord, jo për performancë artistike - për pastrim. Nxorën konserva, goma, plastikë dhe gjithçka tjetër që për vite njerëzit kishin hedhur në ujë me bindjen se do të zhdukej.

Aksioni u organizua nga qendra e zhytjes Amfora, me përkrahjen e Muzeut dhe Institutit në Ohër, Kryqit të Kuq të Ohrit, dhe një dhjetëshe klubesh zhytjeje rajonale - KPD Ohër, SNK Vrelo, ENK Pena, SAE Tigar, BSN Volci dhe partnerë ndërkombëtarë. Rezultati: sasi e konsiderueshme mbeturinash të ngurta të nxjerra nga fundi i një prej liqeneve më të vjetra në Evropë.

Ideja prapa aksionit nuk është „të bëhet lajm". Ideja është t'u kujtohet të gjithëve që e gëzojnë Liqenin e Ohrit se ajo që e hedhin në ujë nuk zhduket. Vetëm kalbet, fundoset, dhe me kohë dikush tjetër duhet të zhytet për ta nxjerrë. Liqeni i Ohrit është nën mbrojtjen e UNESCO-s si trashëgimi botërore natyrore dhe kulturore - por kjo do të thotë se dikush duhet ta mbrojë. Jo vetëm Ministria e Ambientit. Dhe jo vetëm Komuna e Ohrit. Të gjithë.

Pyetja që aksioni s'do ta thotë zëshëm, por që qëndron në sfond: nëse 80 zhytës rajonalë duhet të organizohen dhe vullnetarisht ta pastrojnë fundin, çfarë po bëjnë institucionet zyrtare që financohen nga buxhetet për mbrojtjen e liqenit? Sa shpenzohen çdo vit për „monitorim", „studime" dhe „raporte" - krahasuar me pastrim konkret?

Ballkani s'ka njohur kurrë liqen me kaq dashuri të huaj dhe kaq braktisje vendore. Dhe derisa një ditë „pa mbeturina në fund" të bëhet lajm pa nevojën për 80 zhytës - deri atëherë kjo është turp, jo sukses.