Geçen hafta sonu Makedonya, Hırvatistan, Sırbistan ve Bosna-Hersek'ten seksen dalgıç, Ohri Gölü'nün Gradişte kamp alanı yakınlarındaki dibinde çalıştı. Rekor için değil, sanatsal bir gösteri için değil - temizlik için. Konserveler, lastikler, plastikler ve insanların yıllar boyunca yok olacağına inanarak suya attığı her şeyi çıkardılar.

Eylemi Amfora dalış merkezi, Ohri Müzesi ve Enstitüsü, Ohri Kızılhaç'ı ve KPD Ohri, SNK Vrelo, ENK Pena, SAE Tigar, BSN Volci dahil bir düzine bölge dalış kulübü ile uluslararası ortakların desteğiyle düzenledi. Sonuç: Avrupa'nın en eski göllerinden birinin dibinden çıkarılan ciddi miktarda katı atık.

Eylemin amacı „haber olmak" değil. Amaç, Ohri Gölü'nün tadını çıkaran herkese suya attıkları şeylerin kaybolmadığını hatırlatmak. Sadece çürür, dibe çöker ve zamanla başka biri çıkarmak için dalmak zorunda kalır. Ohri Gölü UNESCO koruması altında dünya doğal ve kültürel mirası - ama bu da birinin onu gerçekten koruması gerektiği anlamına geliyor. Sadece Çevre Bakanlığı değil. Ve sadece Ohri Belediyesi değil. Herkes.

Eylemin yüksek sesle söylemek istemediği ama arka planda duran soru: 80 bölgesel dalgıç organize olup gönüllü olarak dibi temizlemek zorundaysa, göl korumanın bütçelerinden finanse edilen resmi kurumlar ne yapıyor? „İzleme", „çalışmalar" ve „raporlar" için her yıl ne kadar harcanıyor - somut temizliğe karşılık?

Balkanlar, bu kadar yabancı sevgisi ve bu kadar yerel ihmal gören başka bir göl tanımadı. Ve „dipte çöp yok" diye bir gün, 80 dalgıca ihtiyaç olmadan haber olmadığı sürece - bu utançtır, başarı değil.