Üç buçuk ila dört saat. Dün akşam Yunanistan dönüşünde Bogorodica sınır kapısından kendi ülkene girmek bu kadar sürdü. Bilgi, o anda kuyrukta bekleyen yolculardan geldi - resmî bir açıklamadan değil.

Sahadan gelen fotoğraflar, sınır kontrollerinin önünde kilometrelerce uzanan otomobil ve otobüs sıralarını gösteriyor. Trafik belirgin biçimde yavaşlamış durumda. Çocuklu insanlar, bütün gün yol yaptıktan sonra, evlerine birkaç yüz metre kala saatlerce bekliyor.

Bogorodica yeni keşfedilmiş bir kapı değil. Yunanistan'la ana bağlantı ve güney sınırının en yoğun noktası - her yıl, her yaz, dönüşteki her pazar. Hafta sonu sonundaki kuyruklar sürpriz değil, takvimin kendisi. Yine de her dönüş, kimsenin öngörmediği bir şey gibi görünüyor.

Dört saatlik bekleme doğal bir olay değil. Açık gişe sayısının, vardiyadaki polis sayısının ve akışın nasıl düzenlendiğinin toplamı. Bunların hepsi önceden planlanan şeyler - eğer planlayan biri varsa.

En çok göze batan şey sessizlik. Bekleme süresi hakkında resmî bilgi yok, önceden duyuru yok, kaç gişenin çalıştığına dair veri yok. Giriş yapan yolcu, ne kadar bekleyeceğini yandaki arabadaki yolcudan ya da sosyal medya paylaşımından öğreniyor. Devletin 36 saatte 151 trafik ihlali kaydeden bir kamera sistemi var, ama insana önünde dört saatlik kuyruk olduğunu söyleyecek bir yolu yok.

Komşuların yaptığı gibi bekleme sürelerini anlık yayımlamak gerçekten bu kadar zor mu? Bu soruyu her yaz binlerce kişi soruyor. Yanıt yok, ama kuyruk var - her seferinde aynı yerde.