Три и пол до четири часа. Толку се чека за влез во сопствената држава на граничниот премин Богородица, синоќа, на враќање од Грција. Информацијата доаѓа од патниците што во тој момент стоеле во колоната – не од официјално соопштение.

Фотографиите од терен покажуваат километарски редици автомобили и автобуси пред граничните контроли. Сообраќајот се одвива со значително забавено темпо. Луѓе со деца, по цел ден на пат, чекаат со часови на неколку стотини метри од дома.

Богородица не е новооткриен премин. Тоа е главната врска со Грција и најоптоварената точка на јужната граница – секоја година, секое лето, секоја недела на враќање. Гужвите на крајот на викендот не се изненадување, тие се распоред. Па сепак секое враќање изгледа како да никој не го предвидел.

Четири часа чекање не е природна појава. Тоа е збир од броја на отворени шалтери, броја на полицајци во смена и организацијата на протокот. Сето тоа се работи што се планираат однапред – ако некој ги планира.

Она што најмногу боде очи е тишината. Нема официјална информација за времето на чекање, нема најава, нема податок колку шалтери работеле. Патникот кој влегува дознава колку ќе чека од друг патник во соседниот автомобил или од објава на социјални мрежи. Државата има систем за камери што за 36 часа регистрира 151 сообраќаен прекршок, но нема начин да му каже на човекот дека пред него има четиричасовна колона.

Дали толку е тешко да се објавува време на чекање во реално време, како што тоа го прават соседите? Прашањето го поставуваат илјадници луѓе секое лето. Одговор нема, но колоната ја има – секој пат на истото место.