Britania po ndryshon një ligj më të vjetër se gjysmë shekulli vetëm për të dëbuar një njeri - udhëheqësin e bandës famëkeqe të abuzimit seksual me fëmijë në Rochdale. Një tregim se si, ndonjëherë, sistemi zgjohet vetëm pasi dëmi është bërë prej kohësh.

Bëhet fjalë për Shabir Ahmedin, i cili kohët e fundit, në fillim të korrikut 2026, doli nga burgu pasi vuajti 14 vjet. Problemi? Një ligj i vitit 1973 pengon dëbimin e shtetasve të huaj që kanë mbërritur në vend para atij viti, madje edhe pas dënimit për krimet më të rënda. Ahmedit iu hoq shtetësia britanike, por pikërisht ajo zbrazëti e vjetër ligjore e mbajti të mbrojtur nga kthimi në Pakistan.

Ajo që bëri banda e tij mes viteve 2008 dhe 2010 është e vështirë edhe për t'u lexuar. Ata synonin fëmijë të cenueshëm, disa vetëm 12 vjeç, i joshnin me alkool dhe drogë, dhe më pas i shfrytëzonin. Një hetim i mëvonshëm i pavarur vërtetoi se policia dhe autoritetet lokale bënë „lëshime serioze dhe të përsëritura" në reagim, përkundër paralajmërimeve të shumta. Me fjalë të tjera - sistemi e dinte, dhe heshti me vite.

Tani, pas daljes së Ahmedit dhe pas revoltës publike (një nga viktimat deklaroi se frikësohet për sigurinë e saj), ministrja britanike e punëve të brendshme njoftoi ndryshime që do të mundësojnë dëbimin e kryesve të tillë - me kusht që Pakistani t'i pranojë. Pyetja që rri pezull është pse një njeri duhej të dilte i lirë për të mbyllur një zbrazëti 52-vjeçare. Në Ballkan e njohim mirë këtë skemë - ligjet ndryshojnë vetëm pasi dikush e ka paguar tashmë çmimin. Drejtësia që vjen tepër vonë është vetëm gjysmë drejtësie.