Viktor Orbani gjashtëmbëdhjetë vjet ishte kryeministër i Hungarisë. Më 12 prill të këtij viti i humbi zgjedhjet nga Peter Magyar dhe partia e tij „Tisza“, ndërsa qeveria e re u formua në maj. Që atëherë ish-kryeministri ka qenë relativisht i heshtur. Kjo, thotë ai vetë, tani merr fund.

„Ishim të durueshëm ndoshta edhe më shumë nga sa duhej. Dhe ishim të drejtë, duke pasur parasysh si u sollën, ndoshta edhe më shumë nga sa duhej... Kaluan pesë muaj. Kjo fazë ka përfunduar. Kaq është, fund. Kështu më nuk mundet. Erdhi koha për rezistencë kombëtare“, deklaroi Orbani në hapjen e sezonit politik në qytetin e Keçit.

Pesë muaj durim - apo pesë muaj përgatitje?

Formulimi është zgjedhur me kujdes. „Rezistencë kombëtare“ nuk është shprehje që përdoret për opozitën parlamentare. Ky është fjalor që pushtetin e paraqet si diçka të huaj, e jo si qeveri të zgjedhur në zgjedhje para pesë muajsh me shumicë votash. Sipas Orbanit, forcat e djathta në Hungari duan që ai vend të jetë sovran, ndërsa qeveria e „Tiszës“ dëshiron ta shndërrojë në koloni.

Këtu vlen të ndalemi. Një njeri që gjashtëmbëdhjetë vjet e mbajti pushtetin, dhe që e humbi në zgjedhje të rregullta, tani thotë publikisht se periudha e pranimit të rezultatit - sepse këtë do të thotë „ishim të durueshëm dhe të drejtë“ - ka afat skadimi. Pesë muaj. Dhe se ai afat sapo ka skaduar.

Pse kjo na prek

Hungaria nuk është temë e largët për këtë rajon. Ajo është anëtare e Bashkimit Evropian që me vite e shfrytëzoi pozicionin e vet si frenë - për sanksione, për buxhet, për zgjerim. Qeveria e Orbanit ishte edhe një nga partnerët më të zëshëm të një pjese të garniturave politike të Ballkanit Perëndimor. Ndryshimi i pushtetit në Budapest e ndryshon drejtpërdrejt aritmetikën në Bruksel, ndërsa çdo përpjekje që ai ndryshim të vihet në pikëpyetje kthehet edhe deri te ne.

Pyetja nuk është nëse Orbani ka të drejtë të udhëheqë opozitën - ka, kjo është politikë normale. Pyetja është se çfarë do të thotë kur humbja zgjedhore riformulohet në pushtim kundër të cilit duhet „rezistencë“. Ballkani e njeh atë fjali tepër mirë, dhe e di sa gjatë di të zgjasë.

Ky është fillim fushate, jo fjalimi

Hapja e sezonit politik me një fjalim për rezistencë nuk është shpërthim emocional. Është pikënisje. Orbani nuk foli si njeri që tërhiqet, por si njeri që numëron deri te zgjedhjet e ardhshme dhe tashmë po vendos kornizën në të cilën do t'i udhëheqë.

Për Magyar, që qeveris pak më shumë se katër muaj, kjo do të thotë se muaji i mjaltit përfundoi para se të fillonte. Për pjesën tjetër të Evropës, se Hungaria sërish do të jetë temë. E për ne - edhe një kujtesë se në këtë pjesë të botës llogaritë politike rrallë përfundojnë në ditën e zgjedhjeve.