Familjet mbretërore nëpër Evropë me dekada ankohen se i ndjekin tepër shumë sy. Kësaj radhe problemi është i kundërt: dikush i ka parë shumë me vëmendje, ka marrë emrat dhe fytyrat, dhe ka nisur të kërkojë para në emër të tyre. Zyra e familjes mbretërore greke më 9 shtator lëshoi një kumtesë që tingëllon si udhëzim për vetëmbrojtje, e jo si njoftim oborrtar.

Porosia është e shkurtër dhe nuk lë hapësirë për interpretim: Pavli i Greqisë dhe anëtarët e ish-familjes mbretërore greke nuk marrin pjesë në procedura për ndihmë financiare përmes telefonit, videothirrjes ose internetit, dhe kurrë nuk kërkojnë as para as të dhëna bankare. Kur një institucion detyrohet ta shkruajë pikërisht këtë, do të thotë se dikush tashmë ka provuar.

Mënyra e punës së mashtruesve nuk është e re dhe nuk kërkon bëmë teknologjike. Hapet një profil, më shpesh në Facebook, ngarkohen fotografi të vërteta që gjenden kudo, dhe pritet që dikush të besojë. Në vitin 2024 një njeri 74-vjeçar paraqiti se dikush që prezantohej si princi Pavël i kishte ofruar anëtarësim në një klub me privilegje të veçanta, në këmbim të parave dhe të dhënave personale. Në vitin 2025 princesha Mari-Shantal zbuloi një llogari të rreme në Facebook me emrin e saj dhe fotografitë e saj.

Përgjigjja e oborrit ishte publikimi i një liste zyrtare me llogari të verifikuara. Kjo është pranim se mbrojtja nga një mashtrim i tillë nuk është më punë e policisë, por e vetë viktimës identiteti i së cilës vidhet. Kush në të vërtetë duhet t'i fshijë këto profile, e kush në fund e bën këtë?

Spanja e ka të njëjtën histori, vetëm me emër tjetër. Në janar të vitit 2026 Fondacioni „Princesha e Asturias“ paralajmëroi për mashtrime në të cilat dikush prezantohej si princesha Leonor, me një formulim që nuk lë dyshim: lartësia e saj në asnjë rrethanë nuk kërkon, nuk ofron dhe nuk menaxhon kontribute monetare. Në korrik i njëjti fondacion raportoi një mashtrim shumë më të përgatitur, me ofertë për vende të supozuara VIP në afërsi të familjes mbretërore në ceremoninë e ndarjes së çmimeve, të dërguar përmes WhatsApp-it dhe postës elektronike, me dokumente PDF që dukeshin si zyrtare.

Kjo është pjesa që vlen të mbahet mend. Nuk bëhet fjalë për letra me gabime drejtshkrimore nga një princ në mërgim. Bëhet fjalë për dokumente me pamje të saktë, me logo në vendin e duhur dhe me kanal komunikimi që viktima tashmë e përdor çdo ditë. Dallimi mes të vërtetës dhe të rremes u reduktua në atë nëse marrësi di ku të verifikojë.

Dhe këtu historia pushon së qeni për kurora. Nëse një institucion me aparat oborrtar, shërbim juridik dhe mundësi të publikojë listë zyrtare ende duhet t'u lutet publikisht njerëzve të mos dërgojnë para, çfarë ka njeriu i zakonshëm që merr të njëjtën porosi me emër banke, komune ose firme përmbarimi? Listë me llogari të verifikuara ka vetëm ai që ka kush t'ia shkruajë.