Depresioni nuk duhet patjetër të duket si trishtim: psikologia për katër shenjat që më lehtë na shpëtojnë

Depresionin e përfytyrojmë si dikë që qan në një dhomë të errët. Por shumë nga ata që luftojnë me të shkojnë në punë, u përgjigjen mesazheve dhe qeshin në kafe. Shenjat janë të heshtura, prandaj lehtë ngatërrohen me „një periudhë të keqe“, lodhje ose karakter.

Mjeku spanjoll Karlos Atef Harkus shpjegon se depresioni mund të shfaqet pa trishtim të dukshëm: si humbje e interesit dhe kënaqësisë për gjërat që njeriu i donte, si mungesë energjie, ndryshime në gjumë dhe oreks, vështirësi në përqendrim ose shqetësime trupore pa shkak të qartë.

Katër shenjat që më lehtë na shpëtojnë

Psikologia Virxhinia del Palasio veçon katër shenja që rrallë i lidhim me depresionin. E para është vështirësia për të marrë vendime të zakonshme, të përditshme. E dyta është fajësimi i ashpër i vetes për gabime të vogla. E treta është braktisja e projekteve dhe e motivimit që i shtynte përpara. E katërta është një vështrim gjithnjë e më i pashpresë drejt së ardhmes - i heshtur, pa dramë, por këmbëngulës.

Pse themi „jam mirë“

Një studim i Ipsos për Lancôme dhe Shoqatën Amerikane për Ankthin dhe Depresionin, i kryer mes grave nga pesë vende në vitet 2025 dhe 2026, tregoi se 80 për qind e të anketuarave të paktën një herë kishin thënë „jam mirë“ kur kjo nuk ishte e vërtetë. Arsyet: që të mos jenë barrë për të tjerët, ndjenja se duhet t'ia dalin vetë dhe frika se mos duken të cenueshme. Helena de Karlos nga fondacioni Manantial këtë e lidh drejtpërdrejt me stigmën. Sa herë në pyetjen „si je?“ jemi përgjigjur „mirë“ vetëm që të mos na duhet të shpjegojmë?

Nëse doni ta ndihmoni dikë, ekspertët këshillojnë pa përfundime të nxituara. Ndërtoni besim, pyesni me interes të vërtetë dhe dëgjoni pa gjykuar. Mos i zvogëloni ndjenjat e tjetrit me „hajde, s'është asgjë“ dhe respektoni ritmin e tij - biseda nuk duhet patjetër të ndodhë brenda një mbrëmjeje.

Kur është koha për ndihmë profesionale? Sipas Harkusit, nëse ndryshimet zgjasin dy javë ose më shumë dhe e pengojnë seriozisht jetën e përditshme. Te të moshuarit, apatia ose ndryshimet njohëse nuk duhet të shlyhen automatikisht si „pleqëri“, paralajmëron Miriam Pikeras nga Sanitas Mayores. Ndërsa mendimet për vetëvrasje, përkeqësimi i papritur ose pamundësia e njeriut për t'u kujdesur për veten kërkojnë reagim urgjent, jo pritje që të kalojë vetvetiu.