Депресијата не мора да изгледа како тага: психологка за четирите знаци што најлесно ги пропуштаме

Депресијата ја замислуваме како некој што плаче во темна соба. Но многумина што се борат со неа одат на работа, одговараат на пораки и се смеат на кафе. Знаците се тивки, па лесно се мешаат со „лош период“, умор или карактер.

Шпанскиот лекар Карлос Атеф Харкус објаснува дека депресијата може да се појави без видлива тага: како губење интерес и задоволство од работите што човекот ги сакал, како недостиг на енергија, промени во сонот и апетитот, тешкотии со концентрацијата или телесни тегоби за кои нема јасна причина.

Четирите знаци што најлесно ги пропуштаме

Психологката Вирхинија дел Паласио издвојува четири знаци што ретко ги поврзуваме со депресија. Првиот е тешкотијата да се донесат обични, секојдневни одлуки. Вториот е сурово самообвинување за ситни грешки. Третиот е напуштање на проектите и на мотивацијата што ги движела. Четвртиот е сè побезнадежен поглед кон иднината – тивок, без драма, но упорен.

Зошто кажуваме „добро сум“

Истражување на Ipsos за Lancôme и Американската асоцијација за анксиозност и депресија, спроведено меѓу жени од пет земји во 2025 и 2026 година, покажало дека 80 отсто од анкетираните барем еднаш рекле „добро сум“ кога тоа не било вистина. Причините: да не бидат товар на другите, чувството дека мора сами да се снајдат и стравот да не изгледаат ранливи. Хелена де Карлос од фондацијата Manantial ова директно го поврзува со стигмата. Колку пати на прашањето „како си?“ сме одговориле „добро“ само за да не мора да објаснуваме?

Ако сакате да помогнете некому, експертите советуваат без брзи заклучоци. Градете доверба, прашајте со вистински интерес и слушајте без осуда. Не ги намалувајте чувствата на другиот со „ајде, не е тоа ништо“ и почитувајте го неговото темпо – разговорот не мора да се случи во една вечер.

Кога е време за стручна помош? Според Харкус, ако промените траат две недели или подолго и сериозно го попречуваат секојдневниот живот. Кај постарите луѓе, апатијата или когнитивните промени не треба автоматски да се отпишат како „старост“, предупредува Миријам Пикерас од Sanitas Mayores. А мислите за самоубиство, наглото влошување или неможноста човекот да се грижи за себе бараат итна реакција, не чекање да помине само од себе.