Në shtretërit e Rajnës dhe të Elbës janë shfaqur sërish „gurët e urisë". Nuk është metaforë dhe nuk është dukuri e re - këto janë blloqe të vërteta guri me shenja të gdhendura, të lëna nga njerëz që në shekujt e kaluar shënonin thatësirat më të tmerrshme. Kur uji bie aq shumë sa gurët duken, kjo do të thotë se lumi tashmë e ka kaluar atë që njerëzit e konsideronin normale.

E njëjta pamje është regjistruar edhe në shumë lumenj të landit lindor gjerman të Saksonisë pas rënies së nivelit të ujit, njoftoi gazeta gjermane „Cajt". Një gur i tillë ndodhet buzë Elbës te Pirna.

Në një prej blloqeve janë gdhendur më shumë se njëzet data. Hapësira përfshin mbi tre shekuj, ndërsa viti i fundit i shkruar është 2018. Ky është mesazh në formën më të drejtpërdrejtë të mundshme: dikush në shekullin e shtatëmbëdhjetë u përkul mbi një gur të thatë lumi dhe gdhendi një datë që ta dinte ai që do të vinte pas tij. Jo për arkiv, jo për statistikë. Për paralajmërim.

Lumi që gjithmonë ka qenë aty

Rajna nuk është atraksion turistik - ajo është arterie transporti. Nëpër të transportohen karburant, drithë, lëndë të para për industrinë gjermane. Kur niveli bie, maunat ngarkojnë më pak ose nuk lundrojnë fare. Gjermania e njeh këtë faturë që nga viti 2018, kur pikërisht ai gur e shënoi vitin.

Po te ne? Në Ballkan nuk na duhen gurë të gdhendur për të ditur se verat po ndryshojnë - mjafton të shohësh cili shtrat lumi këtë vit është livadh. Dallimi është se gjermanët kanë një evidencë të shkruar treqindvjeçare të thatësirave të tyre. Ne kemi kujtimet e gjyshërve dhe asnjë gur të gdhendur.

Më parë këta gurë kanë dalë edhe në lumenj të tjerë të tharë evropianë. Sa herë që dalin, pason i njëjti cikël: fotografi, habi, disa javë shqetësim, pastaj shi - dhe harresë deri herën tjetër. Pyetja nuk është nëse gurët do të shfaqen sërish. Pyetja është nëse dikush fare e lexon atë që është gdhendur mbi ta.