Ditën e katërt me radhë SHBA-ja dhe Irani shkëmbejnë goditje, ndërsa bota përsëri e mban syrin te ajo e njëjta shirit i ngushtë uji përmes të cilit kalon një pjesë e naftës botërore - Ngushtica e Hormuzit. Këtë herë kërcënimet erdhën drejtpërdrejt nga Shtëpia e Bardhë, dhe nuk ishin diplomatike.

„Do t'ua shkatërrojmë të gjitha centralet. Do t'ua shkatërrojmë të gjitha urat nëse nuk ulen në tryezën e negociatave", deklaroi presidenti amerikan Donald Trump në një intervistë për televizionin amerikan. Centrale dhe ura - këto nuk janë baza ushtarake, kjo është infrastrukturë nga e cila varen njerëzit e thjeshtë për rrymë, ujë dhe lëvizje.

Dhe kjo nuk është gjë e vogël. Sipas Konventave të Gjenevës të vitit 1949, sulmet e qëllimshme mbi civilët dhe infrastrukturën civile trajtohen si krime lufte. Komisioneri i Lartë i OKB-së për të drejtat e njeriut i kishte dënuar tashmë më parë kërcënime të tilla. Kur një president premton publikisht rrënimin e një rrjeti të tërë urash dhe centralesh, kjo nuk është një bluf që kalon pa u vënë re.

Trump fillimisht kërcënoi se do të vendoste një taksë shtesë prej 20 për qind mbi çdo ngarkesë që kalon nëpër ngushticë, pastaj u tërhoq dhe u ofroi shteteve të Gjirit marrëveshje tregtare dhe investuese „të mëdha". Në të njëjtën kohë, administrata e tij rivendosi një bllokadë detare të porteve iraniane. Një taktikë e njohur për këdo që ndjek politikën - godit me njërën dorë, ofron me tjetrën.

Garda Revolucionare iraniane konfirmoi se sulmoi dy tankerë të Emirateve të Bashkuara Arabe. U vra një anëtar i ekuipazhit nga India, tetë të tjerë u plagosën. Sipas gardës, anijet e injoruan paralajmërimin dhe i fikën sistemet e navigimit ndërsa përpiqeshin të kalonin nëpër një rrugë të minuar.

Pasoja është menjëherë e dukshme në tregje: çmimi i naftës u hodh lart, ndërsa qarkullimi komercial nëpër Hormuz thuajse plotësisht ndaloi. Komanda Qendrore amerikane njoftoi se kreu valë të reja sulmesh mbi kapacitetet ushtarake iraniane.

Po pse na prek kjo? Sepse kur shtrenjtohet nafta në nivel botëror, llogaria nuk ndalet te Hormuzi - ajo udhëton deri te çdo pompë, te çdo dërgesë, te çdo çmim në dyqan. Luftë mijëra kilometra larg Ballkanit, e megjithatë efekti ndihet te pika më e afërt e karburantit. A mendojmë vërtet se ky konflikt nuk do të arrijë deri te xhepat tanë?