Kur Uashingtoni njoftoi se marrëveshja me Iranin ishte gati e përfunduar, Teherani nxitoi t'i ftohte pritjet. Zëdhënësi i Ministrisë iraniane të Punëve të Jashtme, Esmail Bagai, deklaroi shkurt e qartë: "Nënshkrimi nuk do të jetë nesër." Nuk e përjashtoi që mund të ndodhë ditët në vijim, por mesazhi ishte i qartë - jo aq shpejt sa duan ta paraqesin disa.

Sipas Bagait, bisedimet kanë hyrë në fazën përfundimtare, por hapat politikë dhe procedurialë ende nuk kanë mbaruar. Irani theksoi se çështja bërthamore për momentin nuk është fare në tryezë - fokusi është te ndalimi i konfliktit dhe te krijimi i kushteve për raundet e ardhshme të bisedimeve. Me fjalë të tjera: së pari armëpushim, e pastaj temat e mëdha si programi bërthamor dhe sanksionet.

Pas fjalorit diplomatik fshihet një lojë taktike e njohur. Njëra palë do të tregojë një sukses afër, tjetra me qëllim ul temperaturën që të mos duket se po lëshon pe nën presion. Tema pas gjithçkaje është Ngushtica e Hormuzit dhe tensionet rajonale - një pikë nga ku kalon një pjesë e madhe e naftës botërore, dhe ku çdo kërcënim për mbyllje menjëherë lëviz çmimet e benzinës anembanë botës, Ballkani përfshirë.

Dhe këtu është ajo që na prek edhe ne, ndonëse jemi larg Gjirit Persik. Kur të mëdhenjtë bëjnë marrëveshje, të vegjlit paguajnë çmimin e mosmarrëveshjeve të tyre - te pompa, te fatura e rrymës, te rafti i marketit. Prandaj ia vlen të ndjekësh çdo fazë "gati të përfunduar" me një dozë të shëndetshme skepticizmi. Një marrëveshje që është gjithmonë "një hap larg nënshkrimit", por kurrë nuk nënshkruhet, zakonisht do të thotë se dikush ende po bën pazar për diçka që nuk e thotë me zë.