Tre muaj pas vdekjes së James Van Der Beek-ut, bashkëshortja e tij Kimberly ndau një mesazh që i la pa fjalë të gjithë ata që e lexuan. „Dje u mbushën tre muaj që kur e humbëm @vanderjames. Të them që jam e pangushëllueshme është pak. Fjalët nuk mund ta përshkruajnë dhimbjen."

Aktori i serisë kulte „Dawson's Creek" vdiq më 11 shkurt pas dyvjeçare beteje me kancerin kolorektal, në moshën 48-vjeçare. Prapa la Kimberly-n dhe gjashtë fëmijë: Olivia, Joshua, Annabel, Gwendolyn, Emilia dhe Jeremiah. Muajin e kaluar, në atë që do të ishte 49-vjetori i tij, e bija Emilia ndau një video-mesazh: „Përshëndetje, baba. Të dua dhe më mungon, dhe kurrë nuk do të pushoj së dashuruari ty."

Kimberly shkruan për atë që e di çdokush që ka humbur dikë të afërt - atë fazën e parë të „shokut-lehtësimit", siç e quajnë psikologët, kur truri ende refuzon ta pranojë humbjen. „Lehtësimi po kalon", shkruan ajo, „dhe tani po vjen realiteti. Familjes tmerrësisht i mungon."

Në të njëjtin postim, ajo përshkruan diçka më pak mediatike dhe më shumë personale - se si lidhja e saj me besimin është thelluar. „Marrëdhënia ime e ndërgjegjshme me Zotin po bëhet më e fortë." Për shumëkënd kjo tingëllon si klishe nga një emision amerikan. Për një familje me gjashtë fëmijë që papritmas e humbi bazën e saj - kjo është thjesht një mënyrë për të mbijetuar.

Ajo njoftoi se do të ndajë më shumë - për dëshirat e James-it, për marrëdhënien e tij me njerëzit, për atë që 14 vitet e tyre bashkë me të vërtetë kanë kuptuar. Kjo është gjithashtu diçka që njihet: ata që pikëllojnë shpesh ndjejnë nevojë ta „ruajnë" të larguarin përmes fjalëve, me shpresën që nëse historia e tij mbetet e gjallë, ai disi do të mbetet. Sa Hollywoodianë e dinë atë nevojë - dhe sa familje të zakonshme në Ballkan e ndajnë?