Sot Mihalis Rokas, ambasadori i Bashkimit Evropian në Maqedoni, viziton Krushevën dhe Manastirin - dy qytete në një ditë, me agjendë klasike: takime me kryetarët dhe këshilltarët, bisedë me shoqërinë civile, dialog i hapur me qytetarët, dhe koncert mbrëmjeje në Manastir për Ditën e Evropës.

Në Krushevë, toni është „mirëseardhje evropiane". Takime me Niko Çoneskin, kryetarin, dhe anëtarët e këshillit. Në tavolinë - „efektet e procesit të pranimit në BE" dhe rezultate konkrete nga mbështetja financiare evropiane. Përkthimi i ligjërimit diplomatik: BE-ja jep para për infrastrukturë, ne i numërojmë.

Pjesa në Manastir është „Dita e Evropës" - koncert para Shtëpisë së Oficerëve. Bendi Funk Shui dhe DJ Dejan Deks. Program nën motoja „Evropa jonë. Më të fortë së bashku". Kjo është simbolikë pa shumë nuanca.

Por interesante është koha. Ambasadori i BE-së nuk udhëton nëpër qytete maqedonase pa arsye dhe pa interes. Me veton franceze, me kushtet bullgare, me ndryshimet kushtetuese që ende janë në dilemë - marrëdhëniet BE-Maqedoni janë në periudhë ku çdo vizitë është deklaratë politike. „Krushevë dhe Manastir" është një mesazh i qartë për Maqedoninë perëndimore: ende jeni të rëndësishëm për ne, edhe pse Brukseli duket larg.

A është kjo e mjaftueshme? Për kontekstin ballkanik, jo. Ambasadorët e BE-së udhëtojnë nëpër Shqipëri, Maqedoni të Veriut dhe Mal të Zi shumë më shpesh në dy vitet e fundit sesa nëpër Kroaci - që tashmë është anëtare - dhe kjo nuk është rastësi. Kjo është një shenjë se Brukseli dëshiron ta mbajë vrullin, edhe pse procesi real është i bllokuar. Ne i shohim ambasadorët. I dëgjojmë për „të ardhme të përbashkët". Dhe ende presim te dera.

Nota përfundimtare - „Evropa jonë. Më të fortë së bashku" - një moto që në përkthim nga gjuha e BE-së do të thotë „e dimë se ende nuk jeni pjesë, por udhëtojmë bashkë në emrin tuaj". Ky është një mesazh që pas 20 vjet pritjeje në radhë fillon të tingëllojë i njohur.