Dyzet e pesë herë tashmë prindërit nga Koçani ecin në të njëjtën rrugë, me të njëjtat fotografi në duar dhe me të njëjtën pyetje që askush nuk ua përgjigjet. Marshi i 45-të për engjëjt sërish mblodhi familjet e 63 të vdekurve në zjarrin e diskotekës „Puls" - jo për të pikëlluar në heshtje, por për të kërkuar të vërtetën dhe përgjegjësinë.

Pyetja që mbanin ishte e thjeshtë dhe brutale: „A e kreu secili që kishte detyrë me ndërgjegje, me profesionalizëm dhe brenda kompetencave të tij?" Pas asaj fjalie qëndron një dyshim që nuk zhduket - se tragjedia nuk ishte vetëm një aksident, por rezultat i lëshimeve që me vite askush nuk i korrigjoi.

Rozeta Xhamova, motra e njërit prej të vdekurve, e tha këtë më ashpër para stacionit policor: „Me çdo detyrë vijnë detyrimet. Me çdo kompetencë - përgjegjësia. Me çdo uniformë - pritja për veprim profesional." Ajo kritikoi procedurat gjyqësore që fokusohen te detajet e kronologjisë në vend të lëshimeve sistemike, me vërejtjen e hidhur se po krijohet përshtypja sikur „tragjedia më e madhe nuk ishte që 63 njerëz nuk u kthyen në shtëpi, por që ora nuk ishte e saktë".

Aleksandar Naunov, kryetar i shoqatës „16 mars 2025 Koçani", shtroi pyetjen që dhemb më shumë: si është e mundur që parregullsitë sistemike të vazhdojnë me vite, ndërsa askush nuk reagon derisa të jetë tepër vonë? Mesazhi i marshit ishte formuluar për të mbetur: „Që e vërteta të mos mbetet pa zë dhe drejtësia të mos përfundojë pa përfundim - nuk harrojmë." Dhe pikërisht këtu është thelbi i gjithçkaje. Institucionet shpresojnë se pikëllimi do të konsumohet, se marshet do të rrallohen, se publiku do të harrojë. Por 45 marshe më vonë, familjet ende ecin. Pyetja nuk është nëse do të lodhen - por nëse shteti do të ketë guximin të përgjigjet para se të kalojë edhe marshi i pesëdhjetë, dhe i njëqindti, pa asnjë fajtor të vërtetë pas hekurave.