Ndërsa Evropa prej muajsh ushqehet me parashikime për luftë me Rusinë, komandanti suprem i NATO-s për Evropën, gjenerali amerikan Aleksus Grinkeviç, thotë diçka që bie ndesh me atë atmosferë: Rusia nuk kërkon konflikt me Aleancën. „I kam studiuar shumë me kujdes të dhënat e zbulimit. Rusia nuk kërkon konflikt", deklaroi ai në një panair ajror në Berlin, kur u pyet për një sulm të mundshëm rus ndaj vendeve baltike.

Sipas Grinkeviçit, Moska e kupton mirë natyrën mbrojtëse të NATO-s dhe epërsinë ushtarake të Aleancës - prej këtu edhe përfundimi se konflikti i hapur nuk është në interes të saj. Një fjali që për momentin tingëllon thuajse rebele, sepse bie ndesh me tonin mbizotërues që kërkon gatishmëri të vazhdueshme për më të keqen.

Por po ai panair solli edhe një zë të kundërt. Gjenerali gjerman Kristian Frojding pretendoi se brenda NATO-s ekziston konsensus se një konflikt me Rusinë mund të ndodhë edhe para vitit 2030. Dy ushtarakë të lartë, e njëjta sallë, vlerësime të kundërta - dhe të dy pretendojnë se i lexojnë të dhënat.

Dhe këtu është pyetja që rrallë shtrohet me zë: nëse mendjet më të larta ushtarake nuk pajtohen nëse vjen lufta apo jo, mbi çfarë saktësisht ndërtohen buxhetet, frikërat dhe titujt? Për një rajon që e di tepër mirë çfarë do të thotë kur politika ushqehet me kërcënimin e luftës, një mospajtim i tillë nuk është detaj akademik. Kërcënimi shet - edhe armë, edhe buxhete, edhe frikë. Pyetja është vetëm kujt i leverdis ta mbajë gjallë.