Në Shtëpinë e të moshuarve në Kumanovë, një nga më të mëdhatë në vend, punojnë 36 punonjës. Nevojiten 80. Kjo do të thotë se institucioni funksionon me më pak se gjysmën e personelit që i duhet, e megjithatë kujdeset për mbi 170 përfitues nga thuajse të gjitha qytetet e Maqedonisë. Shifra nuk kërkon koment - ajo vetë është një akuzë.

Mungojnë kujdestarë dhe infermiere, por edhe vende të tëra pune që në çdo institucion normal nënkuptohen: s'ka kontabilist, s'ka këshilltar juridik, s'ka shërbim burimesh njerëzore, s'ka punonjës social. Administratën e mbajnë vetëm dy veta. Me fjalë të tjera, një institucion që kujdeset për më të cenueshmit jeton në improvizim dhe mbi kurrizin e disave që pranojnë të mbajnë barrën e tjetrit.

Ushtruesi i detyrës së drejtorit Aleksandar Krstevski tha atë që shifrat tashmë e tregojnë: „Kujdestarët dhe infermieret punojnë pa u lodhur, japin 150 përqind që kjo shtëpi të funksionojë." Njëqind e pesëdhjetë përqind - matematikë që vlen vetëm aty ku sistemi mungon, kështu që njerëzit duhet ta mbulojnë me shëndetin dhe kohën e tyre atë që institucioni nuk e siguroi.

Shtëpia tashmë ka njoftuar ministrinë përkatëse dhe ka nënshkruar memorandume me shkolla të mesme për mbështetje vullnetare nga nxënësit. Nxënës-vullnetarë të mbulojnë një gropë prej 44 vendesh pune - kjo nuk është zgjidhje, kjo është lidhja e një plage me një pecetë letre. Pyetja është e thjeshtë dhe e pakëndshme: sa gjatë mund të mburret një shtet se kujdeset për të moshuarit, ndërkohë që kujdesin e mbajnë në fakt tre-katër veta në prag të rraskapitjes? Të moshuarit nuk mund të presin ribalancime dhe analiza. Ata presin tani.