Ülkenin en büyüklerinden biri olan Kumanova Huzurevi'nde 36 çalışan görev yapıyor. Gerekli sayı 80. Bu, kurumun ihtiyaç duyduğu personelin yarısından azıyla işlediği, buna rağmen Makedonya'nın hemen hemen tüm şehirlerinden gelen 170'ten fazla sakine baktığı anlamına geliyor. Rakam yoruma ihtiyaç duymuyor - kendisi bir suçlama zaten.

Bakıcılar ve hemşireler eksik, ama her normal kurumda olması gereken kadrolar da yok: muhasebeci yok, hukuk danışmanı yok, insan kaynakları birimi yok, sosyal hizmet uzmanı yok. İdareyi yalnızca iki kişi ayakta tutuyor. Başka bir deyişle, en kırılganlara bakan bir kurum, doğaçlamayla ve başkasının yükünü taşımayı kabul eden birkaç kişinin sırtında yaşıyor.

Vekil müdür Aleksandar Krstevski, rakamların zaten gösterdiğini söyledi: „Bakıcılar ve hemşireler yorulmadan çalışıyor, bu huzurevinin işlemesi için yüzde 150 veriyorlar." Yüzde yüz elli - yalnızca sistemin olmadığı yerde geçerli olan bir matematik; öyle ki insanlar, kurumun sağlamadığını kendi sağlıkları ve zamanlarıyla kapatmak zorunda kalıyor.

Huzurevi ilgili bakanlığı zaten bilgilendirmiş ve öğrencilerden gönüllü destek için liselerle mutabakat imzalamış. 44 kadroluk bir boşluğu öğrenci gönüllülerin doldurması - bu bir çözüm değil, bir yarayı kâğıt peçeteyle sarmaktır. Soru basit ve rahatsız edici: bir devlet, bakım aslında tükenmenin eşiğindeki üç dört kişi tarafından ayakta tutulurken, yaşlılara baktığıyla ne kadar süre övünebilir? Yaşlılar bütçe düzeltmelerini ve analizleri bekleyemez. Onlar şimdi bekliyor.