Sipas SDSM-së, në tre muajt e parë të vitit 2026 Qeveria e Mickoskit e ka borxhuar shtetin me 700 milionë euro. Për dy vjet që kur VMRO është në pushtet, borxhi publik është rritur me 2,3 miliardë euro. SDSM-ja i quan këto shifra „humnerë financiare". Pyetja është nëse fjalët janë të sakta, dhe nëse analogjia e humnerës i përshtatet situatës reale.

Para se të pranohet apo refuzohet teza politike, duhet një vështrim te shifrat zyrtare. Sipas Ministrisë së Financave, borxhi publik i Maqedonisë në fund të vitit 2025 ishte rreth 50 për qind të BPV-së. Kjo është nën pragun prej 60 për qind që BE e ka si rregull fiskal. As katastrofike, as luksoze. Por trendi ka rëndësi. Dhe ndryshe nga 2018-2020, tendenca tani është qartësisht në rritje.

Kuzeska nga SDSM-ja këto borxhmarrje i quan „diletante". Kjo është retorikë politike, jo vlerësim ekonomik. Diletant është ai që borxhohet pa plan. Pyetja që duhet bërë nuk është nëse po borxhohemi, por pse po borxhohemi. Nëse paratë shkojnë në infrastrukturë që do të gjenerojë dobi afatgjatë - kjo është racionale ekonomikisht. Nëse shkojnë në shpenzime operative, paga të administratës, ose dhurata politike - është shtyrje e faturës.

Ministri i Financave Armen Nikola në muajt e fundit foli për projekte të mëdha - autostrada Kumanovë-Beljakovce, gazsjellësi nga Greqia, rikonstruktimi i hekurudhës. Të gjitha këto kanë kuptim. Por pyetja që qytetarët e meritojnë ka tre komponentë: sa pikërisht shkon në infrastrukturë, sa në shpenzime operative, dhe sa në shpenzime politike? Deri sot kjo zbërthim nuk është paraqitur publikisht.

Nga ana tjetër, SDSM-ja kur ishte në pushtet po ashtu borxhohej. Shifra të ndryshme, por po ai model. Kjo është norma ballkanike - çdo qeveri pohon se e mëparshmja nuk i ka menaxhuar mirë financat, e pastaj përsërit po ato gabime në përmasa të tjera. Kuzeska i quan ato 700 milionë „humnerë". Kur SDSM ishte në pushtet, VMRO i quante 600 milionë „dënim me vdekje për Maqedoninë". Vetëm se atëherë ishte SDSM, tani është VMRO. Fjalët ndryshojnë, shifrat jo aq.

Për qytetarët pyetja është e thjeshtë. Kur do të ndihet pesha e këtyre borxhmarrjeve? Jo në zgjedhjet e ardhshme. Te brezi i ardhshëm. Borxhi prej 2,3 miliardë euro nuk është faturë që do ta paguajë qeveria e Mickoskit. Është faturë që fëmijët tanë do ta paguajnë, me kamata. Dhe kjo është dallimi mes retorikës politike dhe realitetit financiar. Retorika është për zgjedhje. Kamatat nuk i njohin zgjedhjet.