Pas vitesh në të cilët çdo lajm për Liqenin e Prespës ishte lajm për zhdukje, më në fund vjen një titull tjetër: uji u ngrit. Niveli u ngjit në rreth 841,98 metra mbi nivelin e detit - një kërcim prej mbi një metër e gjysmë për gjashtë muaj, kthesa e parë e vërtetë pas dekadash rënieje.

Shifrat japin njëkohësisht shpresë dhe paralajmërim. Që nga dhjetori i vitit të kaluar, niveli është rritur me 111 centimetra, ndërsa sipas disa matjeve komunale deri në 160 centimetra. Megjithatë, deri te i ashtuquajturi „zero" - niveli referent prej 847,6 metrash - liqenit ende i mungojnë mbi 5,6 metra. Me fjalë të tjera, një gjysmëvit i mirë me shi nuk e kthen dëmin e dekadave.

Konteksti është i ashpër. Sipas të dhënave të Shoqatës Ekologjike Maqedonase nga stacioni matës në Nakolec, liqeni arriti maksimumin historik prej rreth 852 metrash në vitin 1963. Deri në vitet nëntëdhjetë ra për tetë metra, në 844, dhe pastaj vazhdoi të binte. Për 60 vjet liqeni humbi rreth 60 për qind të vëllimit të tij - një shifër që tregon se kjo nuk është luhatje sezonale, por krizë afatgjate.

Shkaqet e kthesës janë reshjet e bollshme pranverore dhe rritja e fluksit nga lumenjtë e burimet nëntokësore - për herë të parë pas një kohe të gjatë, uji që hyn tejkalon atë që humbet. Por ekspertët paralajmërojnë se situata mbetet e paqëndrueshme. Ndryshimet klimatike sjellin thatësira më të shpeshta dhe më pak borë, ndërsa marrja e tepërt e ujit për ujitje nuk ndalon.

Kryetari i Resnjës njofton sisteme për pastrimin e ujërave të zeza dhe projekte për menaxhimin e lumenjve. Mirë është - por një liqen nuk shpëtohet me një verë me shi e as me një njoftim. Pyetja është nëse shteti, së bashku me fqinjët që ndajnë pellgun, do të këmbëngulë në kujdes edhe kur titujt të pushojnë së qeni dramatikë. Sepse uji që u ngrit për një metër, po aq lehtë bie sërish.