Dizajnerja spanjolle Maria Baraza paraqiti koleksionin „Something blue“ - pesëmbëdhjetë fustane dasme që dhanë tridhjetë pamje të ndryshme. Jo tridhjetë fustane. Pesëmbëdhjetë, nga të cilët secili shpërbëhet në një version të dytë për mbrëmjen.

„Unë jam e vetmja që njëqind përqind të gjitha koleksionet e vet i bën të konvertueshme. Nga një fustan nxjerr dy ose tre në versione të ndryshme“, thotë Baraza. Dhe shton se kjo është shenja e brendit, jo trik marketingu për këtë stinë.

Aritmetika është ajo që tregimin e bën interesant për nuseritë ballkanike. Tek ne dasma nënkupton dy veshje - një për kurorëzim, tjetrën për festë - dhe të dyja paguhen veçmas. Prerja e konvertueshme do të thotë një fustan, një shpenzim, e ndryshimi ndodh në dasmën vetë.

E kaltra është ideja bartëse. Tradicioni viktorian kërkon që nusja të mbajë diçka të kaltër për fat, e Baraza këtë vit vendosi që kjo të pushojë të jetë vogëlsi e fshehur. Versionet e fustanëve mbajnë emrat Celeste, Oceano, Turquesa dhe Marino. „Shtuam subtilisht elemente që i dhanë karakter pamjes, por pa marrë vëmendjen“, sqaron ajo.

Ajo që paralajmëron për vitin 2027 është kthimi kah tekstura në vend të shkëlqimit: garzë mëndafshi në shtresa, vela me dantellë, tekstile të vrazhda, pjesë të sipërme të qëndisura, fundë me karnerë, korseta të drapuara, mantele voluminozë prej garze, zgjidhje reversibile.

Këshilla e saj për nuseritë është fjalia e vetme në të gjithë intervistën që nuk shet asgjë: „Le të jetë besnike ndaj vetes, le të mos zgjedhë fustan që nuk e përfaqëson stilin e saj vetëm sepse është në modë.“ Nga njeri që jeton nga ajo që është në modë, kjo është më shumë sesa zakonisht dëgjohet.

A do t'e dëgjojë ndonjë nuse këshillën - kjo është pyetje tjetër. Industria e dasmave me dekada punon mbi një supozim të thjeshtë: atë ditë askush nuk pazarit. Fustani i konvertueshëm së paku atakon atë supozim nga brenda.