Më 22 shtator u mbushën saktësisht pesëdhjetë vjet nga premiera e „Angjëjve të Çarlit“. Seriali zgjati pesë stinë në ABC, duke filluar nga vjeshta e vitit 1976 pas një episodi pilot në mars. Ajo që mbeti nga ai nuk është asnjë intrigë - mbetën rrobat.

Kostumografi ishte Nolan Miler, njeriu që më vonë veshi „Dinastinë“. Ai bëri diçka që atëherë rrallë bëhej në produkcionin televiziv: përdori garderobën për t'i ndarë tre personazhet, në vend që t'i veshte njësoj si tim. Deri tetë ndryshime rrobash për personazh, për episod. Kjo nuk është televizion, kjo është redaksi mode me skenar.

Sabrina, personazhi i Kejt Xheksonit, mbante pantallona, dollçevita dhe këmisha komode - praktike, gati androgjine. Xheksoni hapur kundërshtonte kodet më të feminizuara të veshjes. Xhil, personazhi i Fara Fosetit, ishte versioni sportiv dhe sensual: atlete, estetikë kaliforniane, flokë me volum në shtresa që u bënë një nga pamjet më të njohshme të dekadës. Keli, personazhi i Xheklin Smithit, ishte pjesa më e sofistikuar e triosë - nga xhinset deri te fustanet elegante dhe kostumet gabardine.

Emërues i përbashkët ishin xhinset me brez të lartë dhe shalë të gjerë, të përshkruara në produkcionin vetë si uniforma e vërtetë e angjëjve. Plus kombinezonë me zbukurime, pjesë disko, këmisha flanele, dekolte hallter. Të gjitha ato u kthyen në vitrina më shumë herë prej atëherë - herën e fundit këtë stinë, nën emrin „shtatëdhjetat“.

Këtu është diçka që industria nuk e thotë me zë. Kjo nuk ishte modë që kush e dizajnoi si koleksion - kjo ishte kostumografi për televizion, e bërë nën presionin e afateve dhe buxhetit. Pesëdhjetë vjet më vonë rishitet si referencë. Kjo do të thotë se efektin e bëri kamera, e jo pista.

E çfarë mbeti përveç xhinseve? Një serial në të cilin tri gra zgjidhin rastet, ndërsa shefi i tyre është një zë nga altoparlanti që kurrë nuk paraqitet. Nëse atëherë kjo dukje progresive, vlen të pyetet sa progresiv është aranzhmani në të cilin burri që i paguan nuk duhet as fytyrën t'e tregojë.