Норвешкото обвинителство во средата побара Мариус Борг да остане уште четири недели во притвор со електронска нараквица. Мерката истекува на 7 септември, а тој нема да ја обжали. Неговиот адвокат Петар Секулиќ вели дека клиентот и понатаму тврди оти нема ризик од повторување на делото, „но со оглед на состојбата со претстојниот погреб, прифаќа да остане под притвор“. Прочитајте ја таа реченица уште еднаш. Човек кој со месеци бара да го пуштат, одеднаш сам се согласува да остане заклучен – точно во неделата кога државата се збогува со кралот.

Мариус Борг има 29 години и е син што кралицата Мете-Марит го добила пред да се омажи. Во притвор е од почетокот на февруари поради ризик од нови дела против неговата поранешна девојка. Во средината на јуни е осуден на четири години затвор за 34 дела, две од нив силувања; за други две обвиненија за силување е ослободен. Пресудата не е правосилна. И покрај сето тоа, во деновите по смртта на Харалд V тој беше меѓу оние што го носеа ковчегот на кралот.

Ова е местото каде што правото и семејството се судираат, а норвешката полиција најде решение што на Балканот би било насловна страница со недели. Полицијата му одобри низа излези: на 27 август, ден пред кралот да почине, го посети во Националната болница откако состојбата нагло се влошила. Потоа доби дозвола да биде на кралското имање Бигдој и во Кралската палата, за заедно со Хокон, Ингрид и другите внуци да го пренесе телото на Харалд до капелата.

Адвокатката на полицијата Ода Картеруд го објасни ова во мејл до норвешките медиуми: „Општо земено, постои можност за пуштање под електронски надзор од различни причини. Не е невообичаено да се одобри излез при смрт на близок роднина.“ Формулацијата е беспрекорна и токму затоа вреди да се забележи. Тоа што важи за секој затвореник во Норвешка, овде важи и за човек кој нема ниту капка кралска крв, ама е внук во сè освен во потеклото.

Мариус доби одобрение да присуствува и на државниот погреб во средата, 9 септември. Тој ден во Осло ќе се соберат шефови на држави и странски делегации кои доаѓаат да му се поклонат на монархот што владеел триесет и пет години и да го поздрават новиот крал. Меѓу нив, со нараквица на нога, ќе биде и осуден човек – затоа што семејството одлучило дека му е место таму.

Најинтересното во целата приказна не е Мариус, туку тоа што системот не се преправаше дека е глув. Норвешката држава ниту го помилува, ниту го скри. Го држи затворен, но му дозволува да го погреба човекот што го одгледал. Дали кај нас таквата рамнотежа воопшто би била можна – или веднаш ќе се претвореше во соопштение од партија?