Kryeministri Hristijan Mickoski mori pjesë në një ceremoni në Novi Sad me rastin e 80-vjetorit të vendosjes së maqedonasve në Vojvodinë - një ngjarje që ishte më shumë për identitetin dhe gjuhën sesa për politikën e ditës. Mesazhi ishte i qartë: „Populli që ruan rrënjët e veta kurrë nuk humbet, populli që ruan gjuhën e vet kurrë nuk mbetet pa shtëpi."

Mickoski theksoi rolin e familjes, shkollës dhe institucioneve kulturore në ruajtjen e gjuhës dhe traditave nëpër breza. Marrëdhënien maqedonase-serbe e përshkroi si shembull se si njeriu mund të ndërtojë një shtëpi të re pa harruar rrënjët e veta, dhe të mbetet qytetar besnik i vendit ku jeton.

„Afërsia njerëzore është më e fortë se ndarjet, kultura është më e fortë se harresa", tha ai, duke bërë thirrje për ndërtimin e urave, jo mureve, mes popujve ballkanikë. Iu drejtua veçanërisht të rinjve maqedonas nëpër qytetet serbe, duke i nxitur ta pranojnë bashkëkohësinë pa e humbur lidhjen me gjuhën dhe trashëgiminë.

Delegacioni maqedonas përfshinte një zëvendëskryeministër dhe disa ministra, ndërsa mikpritës ishte kryeministri serb, i cili marrëdhëniet mes dy popujve i përshkroi si familjare, jo vetëm diplomatike. Ceremonitë diplomatike dinë të jenë plot fjalë të bukura që nuk kushtojnë asgjë - por kur bëhet fjalë për një bashkësi që prej 80 vjetësh ruan gjuhën në një vend të huaj, fjalia për „popullin që ruan gjuhën e vet" ka një peshë që e tejkalon protokollin.

Për diasporën, ngjarje të tilla janë më shumë se një fotografi. Ato janë vërtetim se atdheu nuk harron. Pyetja që mbetet, si gjithmonë, është nëse fjalët nga foltorja do të kthehen në mbështetje konkrete për bashkësitë maqedonase në rajon - shkolla, libra, qendra kulturore - apo do të mbeten thjesht një fjali e bukur për përvjetorin.