Vučić në marrëveshjen për naftën ruse sheh alibi: Serbia nuk është më e vetmja që nuk vendos sanksione ndaj Rusisë

Marrëveshja për naftën ruse në Uashington shitet si mënyrë për karburant më të lirë. Në Beograd Aleksandar Vučić e lexon ndryshe. Bartësi i listës „Aleksandar Vučić - Serbia e Bashkuar“, në një paraqitje drejtpërdrejt në rrjetet sociale, vlerësoi se marrëveshja mes Donald Trumpit dhe Vladimir Putinit i ndryshon gjërat në botë - strategjikisht. „Jo për shkak të 300.000 tonëve apo disa milionë tonëve naftë, ato janë vogëlsira. Shumë më e rëndësishme është se amerikanët me këtë e prenë zinxhirin e sanksioneve që ekziston ndaj Federatës Ruse“, deklaroi ai.

Deklarata nuk kaloi pa u vënë re në Moskë. Mediat ruse, mes tyre RBK dhe TASS, veçanërisht e theksuan vlerësimin e tij se Uashingtoni i pari u tërhoq nga politika e deritanishme e presionit me sanksione ndaj Rusisë. Sipas RBK-së, Vučić e përshkroi Trumpin si lider pragmatik që përpiqet t'i zgjidhë problemet e brendshme ekonomike të SHBA-së - mbi të gjitha çmimet e larta të karburantit.

Shifrat pas marrëveshjes janë konkrete. Më 9 tetor, pas bisedës telefonike mes Trumpit dhe Putinit, Ministria amerikane e Financave lëshoi licencën e përgjithshme numër 135, me të cilën deri më 7 prill 2027 lejohen transaksionet e lidhura me shitjen, transportin dhe importin e naftës ruse, përfshirë edhe në tregun amerikan. Trump paralajmëroi se Rusia fillimisht do të dorëzojë mbi 300.000 tonë, pastaj edhe 500.000 tonë në nëntor dhe edhe një milion tonë më vonë.

Duke iu referuar vlerësimeve se Moska mund të fitojë gjashtë deri në shtatë miliardë dollarë, Vučić kujtoi se prodhimi dhe dorëzimi gëlltisin 60 deri në 70 për qind të asaj shume. Fitimi politik, sipas tij, është shumë më i madh: Rusia merr shansin ta prishë unitetin e Perëndimit rreth sanksioneve dhe t'i thellojë më tej mosmarrëveshjet mes Uashingtonit dhe kryeqyteteve evropiane.

E pastaj vjen pjesa e destinuar për publikun vendas. Sipas Vučićit, Serbia nuk është më e vetmuar në vendimin për të mos vendosur sanksione ndaj Rusisë, sepse tani as për SHBA-në nuk mund të thuhet se i zbatojnë plotësisht kufizimet e deritanishme. Në të njëjtën kohë paralajmëroi se pret presion edhe më të fortë evropian ndaj Beogradit që t'u bashkohet sanksioneve - edhe pse vetë Uashingtoni vendosi t'i lirojë disa nga masat e veta.

Logjika është e njohur për këdo që e ndjek politikën ballkanike: kur të mëdhenjtë i ndryshojnë rregullat, të vegjlit në këtë kërkojnë konfirmim se gjithmonë kanë pasur të drejtë. Beogradi prej vitesh balancon mes Brukselit dhe Moskës. A e ndryshon vërtet atë ekuacion një marrëveshje për naftë - apo vetëm i jep një argument të ri mesazhit zgjedhor?