Po ikën dëshmitarja e fundit e një epoke. Lejdi Pamela Hiks, mikja e besuar e mbretëreshës Elizabeta II, ndërroi jetë në moshën 97-vjeçare dhe u përcoll me një ceremoni siç kërkoi vajza e saj - e qetë, pa fjalime, pa predikim.

Tregimi i saj është tregimi i shekullit të njëzetë i paketuar në një jetë të vetme. E lindur në një dhomë hoteli në Barcelonë, vajza e Luis Mauntbatenit - mëkëmbësit të fundit të Indisë - ishte ndër të parët që mësuan se princesha Elizabeta ishte dashuruar me kushëririn e saj, princin Filip. Më vonë u bë dama e oborrit dhe mikja e saj e besuar gjatë gjithë mbretërimit. Kur një monark prej dekadash i fsheh ndjenjat e vërteta pas protokollit, njerëz të tillë janë të vetmit që dinë si dukej vërtet jeta pas kurorës.

I ati i saj, lordi Mauntbaten, u vra nga IRA-ja në vitin 1979 - një tragjedi që, sipas të afërmve, ajo e fali shumë kohë para vdekjes së vet. Ai falje thotë më shumë për karakterin sesa çfarëdo titulli. U martua me dekoratorin e famshëm Dejvid Hiks në vitin 1960 dhe pati tre fëmijë.

Funerali u mbajt në kishën „Shën Bartolomeu" në Oksfordshajr. Mungonin mbreti Çarls III dhe princi e princesha e Uellsit - ata atë ditë ishin në ceremoninë Trooping the Colour. Këtu qëndron ironia e vogël, e qetë e monarkisë: edhe në funeralin e gruas që i shërbeu kurorës gjithë jetën, protokolli dhe ceremoniali fituan. Vajza e saj India tregoi se nëna kishte lënë një zarf me një faqe të vetme - disa fjalë për sa shumë i donte, dhe një lutje: pa fjalime, pa predikim.

Arkivoli ishte prej thuprash shelgu, sipas traditës angleze të shekullit të 19-të. I thjeshtë, i natyrshëm, pa madhështi - krejt e kundërta e botës ku ajo lëvizte. Ndonjëherë gjesti i fundit thotë gjithçka: një grua që gjithë jetën qëndroi pranë shkëlqimit më të madh në botë, në fund kërkoi të ikë sa më në heshtje.