Goditja ruse mbi portet në Odesë dhe Nikollajev nuk u përcoll me heshtje, por me shpjegim - dhe shpjegimi është më i rëndësishëm se vetë goditja. Nga Ministria e Punëve të Jashtme e Rusisë porositën se do të vazhdojnë të ndërmarrin masat e nevojshme për parandalimin e transportit detar të armëve dhe municionit për nevojat e forcave të armatosura ukrainase.

Kjo është fjali e shkruar me kujdes. Nuk thotë „i sulmuam portet” - thotë „po parandalojmë transportin”. Nuk thotë se do të pushojë, thotë se do të vazhdojë. Dhe me të Moska nuk shpall një sulm të vetëm, por regjim: dalja detare e Ukrainës është shpallur objektiv, në kohë të pacaktuar.

Sipas njoftimit, goditjet ishin drejtuar drejt anijeve tregtare dhe kapaciteteve portuale në të dy qytetet, ndërsa Moska pretendon se anijet transportonin ngarkesë ushtarake për forcat ukrainase. Rusia përsërit se godet ekskluzivisht objekte ushtarake dhe me armë precize, ndërsa përgjegjësinë për pasojat ia kalon udhëheqjes ukrainase dhe aleatëve perëndimorë.

Kjo është formulë standarde, dhe rrallë i qëndron kontrollit. Kur objektivi është vetë infrastruktura portuale, dallimi mes ngarkesës ushtarake dhe asaj civile pushon së ekzistuari në praktikë - të njëjtat vinça ngrejnë gjithçka. Një port që nuk punon nuk punon për askënd.

Deti i Zi është arterie logjistike, e jo vetëm fushëbetejë. Odesa dhe Nikollajevi janë dalja përmes së cilës Ukraina e lidh ekonominë e vet me pjesën tjetër të botës, dhe pikërisht prandaj bllokada është më e lirë për sulmuesin sesa fronti - nuk kërkon pushtim territori, mjafton që rreziku të bëhet aq i lartë sa askush të mos dërgojë anije.

I njëjti det është edhe korridor për grurë dhe pleh drejt Mesdheut, ndërsa në bregun e tij janë edhe dy anëtare të Bashkimit Evropian. Pra, kjo nuk është luftë e largët në një pishinë të mbyllur të dikujt - kjo është ujë nëpër të cilin lundrohet edhe deri te fqinjësia jonë.

Mbetet pyetja së cilës askush nuk dëshiron t'i përgjigjet publikisht: sa gjatë një det me gjashtë shtete në breg mund të funksionojë si poligon ushtarak, ndërsa të gjithë të tjerët bëjnë sikur ky është problem i dikujt tjetër?