Rusya'nın Odesa ve Nikolayev limanlarına düzenlediği saldırının ardından sessizlik değil, bir açıklama geldi - ve açıklama saldırının kendisinden daha önemli. Rusya Dışişleri Bakanlığı, Ukrayna silahlı kuvvetlerinin ihtiyaçları için silah ve mühimmatın deniz yoluyla taşınmasını engellemek amacıyla gerekli önlemleri almayı sürdüreceğini bildirdi.

Bu, özenle yazılmış bir cümle. „Limanlara saldırdık” demiyor - „taşımayı engelliyoruz” diyor. Duracağını söylemiyor, süreceğini söylüyor. Ve bununla Moskova tek bir saldırı değil, bir rejim ilan ediyor: Ukrayna'nın denize çıkışı süresiz olarak hedef ilan edilmiş durumda.

Açıklamaya göre saldırılar her iki kentteki yük gemilerine ve liman tesislerine yönelikti; Moskova gemilerin Ukrayna güçleri için askerî yük taşıdığını iddia ediyor. Rusya yalnızca askerî hedefleri ve hassas silahlarla vurduğunu yineliyor, sonuçların sorumluluğunu ise Ukrayna yönetimine ve Batılı müttefiklere yıkıyor.

Bu standart bir formül ve incelemeye nadiren dayanıyor. Hedef limanın kendi altyapısı olduğunda, askerî ve sivil yük arasındaki ayrım pratikte ortadan kalkar - aynı vinçler her şeyi kaldırır. Çalışmayan bir liman kimse için çalışmaz.

Karadeniz yalnızca bir savaş alanı değil, bir lojistik damarı. Odesa ve Nikolayev, Ukrayna'nın kendi ekonomisini dünyanın geri kalanına bağladığı çıkış kapıları; ablukanın saldırgan için cepheden daha ucuz olmasının nedeni tam da bu - toprak ele geçirmeyi gerektirmiyor, kimsenin gemi göndermeyeceği kadar riski yükseltmek yetiyor.

Aynı deniz aynı zamanda Akdeniz'e doğru tahıl ve gübre koridoru; kıyısında iki Avrupa Birliği üyesi de var. Yani bu, birilerinin kapalı havuzundaki uzak bir savaş değil - üzerinden bizim komşuluğumuza kadar seyredilen bir su.

Kimsenin alenen yanıtlamak istemediği soru duruyor: kıyısında altı devlet bulunan bir deniz, herkes bunun başkasının sorunu olduğunu varsayarken ne kadar süre askerî poligon gibi işleyebilir?