Рускиот удар врз пристаништата во Одеса и Николаев не беше проследен со молк, туку со објаснување – а објаснувањето е поважно од самиот удар. Од руското Министерство за надворешни работи порачаа дека ќе продолжат да ги преземаат неопходните мерки за спречување на поморскиот транспорт на оружје и муниција за потребите на украинските вооружени сили.

Тоа е реченица напишана внимателно. Не вели „ги нападнавме пристаништата” – вели „спречуваме транспорт”. Не вели дека ќе престане, вели дека ќе продолжи. И со неа Москва не објавува единечен напад, туку режим: поморскиот излез на Украина е прогласен за цел, на неопределено време.

Според соопштението, ударите биле насочени кон товарни бродови и пристанишни капацитети во двата града, а Москва тврди дека бродовите превезувале воен товар за украинските сили. Русија повторува дека гаѓа исклучиво воени објекти и со прецизно оружје, а одговорноста за последиците ја префрла врз украинското раководство и врз западните сојузници.

Тоа е стандардна формула, и ретко издржува проверка. Кога целта е самата пристанишна инфраструктура, разликата меѓу воен и цивилен товар престанува да постои во практика – истите кранови креваат сѐ. Пристаниште што не работи не работи за никого.

Црното море е логистичка артерија, а не само боиште. Одеса и Николаев се излезот преку кој Украина ја врзува сопствената економија со остатокот од светот, и токму затоа блокадата е поевтина за напаѓачот од фронтот – не бара освојување територија, доволно е да се направи ризикот превисок за да некој испрати брод.

Истото море е и коридор за жито и ѓубриво кон Медитеранот, а на неговиот брег се и две членки на Европската Унија. Значи ова не е далечна војна во нечиј затворен базен – тоа е вода по која се плови и до нашето соседство.

Останува прашањето на кое никој не сака да одговори јавно: колку долго едно море со шест држави на брегот може да функционира како воен полигон, а сите останати да се преправаат дека тоа е нечиј туѓ проблем?