David Guetta mbaroi, publiku u largua, ndërsa ekipet e Qytetit të Shkupit nxorën fshesat. Pastrimi i mbeturinave rreth stadiumit dhe në Parkun e Qytetit zgjati deri në orët e para të mëngjesit.

Kryetari Orce Gjorgjievski shkroi se punëtorët „me shumë mund dhe përkushtim u kujdesën që pas festimit të madh të mbeten kujtimet e bukura, ndërsa në mëngjes hapësira sërish të jetë e pastër dhe e rregullt“. Dhe shtoi një fjali që ia vlen të mbahet: „I shpreh falënderim të sinqertë çdo punëtori që e kaloi natën në terren. Mundi i tyre, shpeshherë larg vëmendjes së publikut, meriton respektin e të gjithëve neve.“

Kjo është deklaratë e rrallë - një kryetar që për një koncert me emër botëror flet për njerëzit me fshesa, jo për veten në skenë. Dhe është e saktë në çdo fjalë: puna e ekipeve komunale vërtet zhvillohet larg vëmendjes së publikut, zakonisht sepse kur bëhet mirë, askush nuk ka çfarë të shohë.

Puna që nuk hyn në buxhetin e ngjarjes

Këtu është edhe pjesa që zakonisht askush nuk e numëron. Ngjarja e madhe ka një çmim që publikohet - produksioni, artisti, skena, sigurimi. Ka edhe një çmim të dytë, që rrallë hyn në llogaritje: një turn punëtorësh në terren gjithë natën, kamionë të jashtëzakonshëm, karburant, orë shtesë, kontejnerë që zbrazen dyfish.

Atë faturë e paguan Qyteti, jo organizatori - dhe ajo nuk shfaqet në asnjë kumtesë për atë sa kushtoi spektakli. Kur herën tjetër dikush thotë se një ngjarje kushtoi zero denarë, ia vlen të pyetet nëse në atë zero hyn edhe turni i natës rreth stadiumit.

Asgjë nga kjo nuk është vërejtje ndaj punëtorëve, e as ndaj kryetarit që i përmendi. Përkundrazi - ata janë pjesa e vetme e gjithë historisë për të cilën nuk ka as dilemë as shumë të panjohur. Dihet saktësisht çfarë kanë bërë dhe kur, dhe në mëngjes hapësira ishte e pastër. Kjo është më shumë sesa mund të thuhet për disa zëra të tjerë të po atij festimi.