Kryeministri kroat Andrej Plenković në HRT rihapi një diskutim që shumëkush në Ballkan e mendonte si të mbyllur prej dy dekadash. Duke folur për marrëdhëniet me Serbinë, ai përmendi „çështjet e mbetura" - krimet e luftës, personat e zhdukur, dhe zgjidhjen e çështjes së kufirit midis dy shteteve.

Nuk është fjalia problem; problem është logjika që qëndron prapa saj. Modeli kadastral kroat i kufirit në Danub nuk përputhet me standardin ndërkombëtar të „vijës qendrore". Nëse do të zbatohej modeli kroat, pjesë të qyteteve serbe Apatin, Sombor dhe Bačka Palanka do t'i takonin Kroacisë - fjalë për fjalë, si një ndërhyrje kadastrale e shekullit 21.

Serbia ende nuk ka reaguar zyrtarisht. Por në një vend që prej 25 vitesh ndërton shtet mbi parimin „kufijtë nuk ndryshojnë", këto fjalë nga Zagrebi do të lexohen si paralajmërim. Dhe pyetja që asnjë kryeministër ballkanik nuk dëshiron t'i përgjigjet - kur dhe si „çështjet e mbetura" e sjellshme kthehen në aktive, dhe çfarë ndodh kur BE-ja kërkon zgjidhje?

Ky diskutim nuk është i ri. Tensione të ngjashme mes Kroacisë dhe Bosnjë-Hercegovinës, mes Kosovës dhe Serbisë, mes Bullgarisë dhe Maqedonisë, të gjitha zhvillohen me të njëjtin ton të ftohtë - që çdo „çështje e trashëguar" ka kohën e vet për t'u hapur. Atë kohë e zgjedhin gjithmonë lojtarët më të mëdhenj, dhe rrallë përputhet me interesat e atyre që në fakt jetojnë në ato kufij.