Хрватскиот премиер Андреј Пленковиќ на ХРТ повторно отвори дискусија која многумина на Балканот мислеа дека е затворена пред две децении. Зборувајќи за односите со Србија, тој ги наброи „резидуалните прашања” – воени злосторства, исчезнати лица, и решавање на прашањето за границата меѓу двете држави.

Не е реченицата проблем; проблем е логиката што стои зад неа. Хрватскиот катастарски модел на границата по Дунав не се совпаѓа со меѓународниот стандард на „средишна линија”. Доколку се примени Хрватскиот модел, делови од српските градови Апатин, Сомбор и Бачка Паланка би припаднале на Хрватска – буквално, како катастарска интервенција од 21-от век.

Србија сè уште официјално не реагираше. Но во земја која 25 години гради држава врз основа на „граници кои не се менуваат”, овие зборови од Загреб ќе бидат прочитани како најава. И прашањето кое ниту еден балкански премиер не сака да го одговори – до кога вообичаено „резидуални прашања” се претвораат во активни, и што се случува кога ЕУ ќе побара решение?

Не е оваа дискусија нова. Слични тензии меѓу Хрватска и Босна и Херцеговина, меѓу Косово и Србија, меѓу Бугарија и Македонија сите се водат под исти ладен тон – дека секое „наследено прашање” има свое време за отворање. Тоа време секогаш одбираат поголемите играчи, и ретко тоа се совпаѓа со интересите на оние кои всушност живеат на тие граници.