Moska nuk flet më për lëshime. Në vend të kësaj, flet për zona tampon - që në gjuhën diplomatike do të thotë territore që nuk ka ndërmend t'i kthejë. Sipas burimeve pranë Kremlinit, Rusia planifikon t'i mbajë përgjithmonë pjesë të rajoneve të Sumit dhe Harkovit si një „brez mbrojtës”, dhe do të ulet për bisedime vetëm pasi ta kontrollojë plotësisht rajonin e Donjeckut.

Zhvendosja është e qartë. Nëse deri vonë kishte sinjale se Rusia mund të mendonte për lëshime territoriale në këmbim të paqes, ato sinjale u shuan. Shkaku, pohohet, janë mesazhet e ashpra nga Uashingtoni dhe marrëveshjet joformale të shpërbëra nga vetë samiti në Alaskë mes Putinit dhe Trumpit gushtin e kaluar.

Mosmarrëveshja rreth asaj që u dakordua në të vërtetë në Alaskë ende vazhdon. Sekretari i Shtetit Rubio deklaroi më 25 qershor se „kishte propozime, por nuk kishte marrëveshje”. Ministri rus i Punëve të Jashtme Lavrov ia ktheu se një marrëveshje për propozimet është de fakto një marrëveshje. Kur dy palët nuk mund të pajtohen as për atë që ndodhi në një takim, është e vështirë të pritet një marrëveshje për fatin e rajoneve të tëra.

Dhe ky fat është përgjakshmërisht konkret. Rusia kërkon që Ukraina t'ia lëshojë tërë rajonin e Donjeckut - përfshirë territoret që ushtria ruse nuk i ka pushtuar që nga viti 2014. Me fjalë të tjera, kërkohet dorëzimi i një toke që as nuk është zënë në terren. Një burim nga Ministria e Mbrojtjes vlerëson se kontrolli i plotë mbi Donjeckun do të ishte i mundur deri në fund të vitit 2026; një tjetër thotë se 2027 është më i besueshëm.

Ndërkohë lufta nuk e pret diplomacinë. Ukraina ka kryer sulme thellë në territorin rus, përfshirë goditje ndaj Moskës dhe rafinerive. Bisedimet qëndrojnë të ngrira që nga shkurti. Çdo muaj që kalon është një muaj në të cilin kufijtë i vizaton vija e frontit, jo tavolina e bisedimeve.

Për Ballkanin, që i mban mend kufijtë e vet të vizatuar me luftë dhe me bisedime që zgjatën dekada, kjo skenë nuk është e huaj. Kur territori ndryshon me artileri, e jo me bojë, marrëveshjet e nënshkruara më vonë vetëm e legalizojnë atë që topat e kanë vendosur tashmë. A mendon vërtet Evropa se një precedent i tillë do të mbetet larg saj?