Rusia shpalli edhe një fitore - këtë herë qytetin Kostjantinivka në Ukrainën lindore. Zëdhënësi i Kremlinit Dmitrij Peskov ishte kategorik: „Kostjantinivka është pushtuar plotësisht. Qyteti tani është tërësisht nën kontrollin tonë". Vladimir Putin u shfaq në televizion me uniformë ushtarake, falënderoi ushtarët, ndërsa Ministria e Mbrojtjes publikoi një duzinë pamjesh ku shihen flamuj rusë nëpër qytet.

Vetëm se Ukraina thotë - jo. Kievi e kundërshton pretendimin rus, dhe kjo menjëherë hap një pyetje që çdokush në Ballkan e di mirë: sa vlen një fitore e shpallur para kamerës? Një pamje me flamur në ndonjë çati nuk është e njëjtë me kontrollin mbi një qytet. Kur njëra palë nxjerr një duzinë videosh për një ngjarje të vetme, kjo rrallë është shenjë sigurie - më shpesh është shenjë se pamja duhet të bindë atje ku faktet ende nuk janë qetësuar.

Megjithatë, gjeografia është e pamëshirshme. Kostjantinivka - një qytet që para luftës numëronte rreth 78.000 banorë - është një portë drejt dy objektivave më të mëdha të Kremlinit në Donbas: Kramatorskut dhe Slovjanskut. Beteja për të nisi nga fundi i vitit 2025 dhe zgjat me muaj. Rusët tashmë kontrollojnë të gjithë rajonin e Luganskut, kanë arritur vetëm 9 kilometra larg Zaporozhjes dhe rreth dhjetë nga Sumi. Secili prej atyre kilometrave është paguar me diçka që asnjë fjalim televiziv nuk e tregon.

Kjo është pjesa që zhduket nga deklaratat zyrtare të të dyja palëve - kostoja njerëzore. Komandanti rus flet për „operacione kërkimi dhe shkatërrimi" ndaj ushtarëve ukrainas të izoluar nëpër bodrume dhe rrënoja, sikur bëhet fjalë për pastrim, e jo për njerëz. Për ne në Ballkan, që kujtojmë luftërat tona, këto deklarata tingëllojnë të njohura deri në siklet: secili pushton një qytet, askush nuk numëron varret. Dhe qyteti - kushdo që e mban flamurin nesër - tashmë është rrënojë.