Aksel Rudakubana, i dënuar me 52 vjet burg për vrasjen e tri vajzave dhe tentativën për të vrarë edhe dhjetë persona të tjerë në Sautport, u transferua nga burgu në një spital psikiatrik. Lajmi i shqetësoi familjet e viktimave - dhe me të drejtë hap pyetjen nëse drejtësia, sapo shqiptohet, pastaj rishkruhet në heshtje pas dyerve të mbyllura.

Sulmi ndodhi në korrik 2024, në një punëtori vallëzimi për fëmijë të frymëzuar nga muzika e Tejlor Suift. Rudakubana pranoi fajësinë për vrasjen e nëntëvjeçares Alis da Silva Agiar, gjashtëvjeçares Bebi King dhe shtatëvjeçares Elsi Dot Stankomb. Në çastin e sulmit ishte 17 vjeç.

Dje u transferua nga burgu me siguri të lartë Belmarsh në spitalin Brodmur. Ministria e Drejtësisë theksoi se transferimi nuk e ndryshon gjatësinë e dënimit - por pikërisht këtu familjet shohin një kurth.

„Familjet që përfaqësojmë u njoftuan në 48 orët e fundit. Besojmë se kjo është edhe një lëvizje me të cilën ai po përpiqet ta manipulojë sistemin”, deklaroi Kris Voker nga zyra e avokatisë Bond Turner, që përfaqëson të afërmit. Ata kërkojnë një takim urgjent me autoritetet sepse, siç thonë, disponojnë vetëm informacione bazë.

Sipas ligjeve britanike, shkelësit me rrezik të lartë për shkak të gjendjes mendore mund të transferohen në reparte psikiatrike të sigurta, ku marrin statusin e pacientit, e jo të të burgosurit. Transferimi i Rudakubanës pasoi një sulm të pretenduar me ujë të valuar ndaj një zyrtari të burgut në Belmarsh, në maj të vitit të kaluar.

Brodmur në Berkshir është më i vjetri nga tre spitalet psikiatrike britanike me siguri të lartë dhe ndër vite ka strehuar emra famëkeq - mes tyre edhe vrasësin serial Piter Satklif, i njohur si „kasapi i Jorkshirit”. Ligji, megjithatë, lë një derë të pasme: nëse kujdesi spitalor bëhet i panevojshëm, i dënuari kthehet shpejt në burg.

A është kjo nevojë e sinqertë mjekësore apo lëvizje e llogaritur e një njeriu që sistemi tashmë e ka mundur një herë? Kësaj pyetjeje duhet t'i përgjigjen mjekët dhe gjykata - por familjet e Alisës, Bebit dhe Elsit me të drejtë presin ta bëjnë atë me zë, e jo përmes një raportimi 48-orësh të dërguar kur vendimi tashmë është marrë.