Sedmica pranë Ambasadës Greke po mbyllet. Lokacioni që për gati katër dekada është pjesë e kujtesës së shkupjanëve nuk do t'i hapë më dyert çdo mëngjes. Brendi vazhdon të jetojë në dy lokacionet e tjera në qytet - por ai i pari, me hamburgerin për të cilin ka një thënie në Shkup, nuk është më.

Sedmica u hap në vitin 1987. Në një epokë kur identiteti i qytetit ndërtohej rreth disa gjërave të thjeshta: dalja për birrë, ulja në trotuar, dhe një darkë e ngadaltë me mish në skarë. Sandviçeria u bë pjesë e atij ekosistemi. Nuk ishte vend luksoz. Ishte i thjeshtë dhe i qëndrueshëm. Kjo është ajo që e bëri legjendare.

Në rrjetet sociale që dje filloi një formë gati e harruar e të shkruarit shkupjan: njerëzit ndajnë kujtime. Mbrëmja e fundit para abiturës, takimi i parë me dikë, breza të tërë që kaluan nga shkolla e mesme në fakultet duke bërë të njëjtën rutinë - parko, hyr, porosit, ha në tavolinë të shkurtër. Ato kujtime tani bartin edhe një ndjesi të veçantë: se një vendth vendosi të largohet pa zhurmë.

Nuk po mbyllet vetëm Sedmica. I gjithë Shkupi po ndryshon. Qendra e vjetër, ndër vite, po humb vendet që e përcaktonin frymën. Së pari ishte "Sentral" në QT. Pastaj "Cafe Buvar". Tani Sedmica. Kafene të vogla dhe sandviçeri që nuk bënin tregti të vërtetë, por bënin shtëpinë e qytetit.

Pronarët thonë se brendi do të jetojë në dy lokacionet e tjera. I njëjti hamburger. I njëjti mesazh. Kjo është shenjë e mirë për biznesin. Por për identitetin e vendit - nuk është e njëjtë. Sedmica pranë Ambasadës Greke nuk ishte vetëm lokal. Ishte adresë e një shtrese të Shkupit që ndryshon më ngadalë se ndërtesat.

Pyetja që mbetet për qytetin: sa vende të tjera të tilla do të humbim para se të pranojmë se "rinovimi" i qendrës do të thotë edhe shkëputje nga historia?