Ajo që bota e frikësohej prej muajsh sërish u ndez. Pas sulmeve mbi anije tregtare në Ngushticën e Hormuzit - mes tyre një tanker katarian për gaz të lëngshëm dhe një supertanker saudit - Shtetet e Bashkuara u përgjigjën me një forcë që prej kohësh nuk ishte parë në rajon. Për vetëm dy ditë, komanda amerikane CENTCOM njoftoi se kishte goditur fillimisht mbi 80, e pastaj edhe 90 objektiva ushtarakë iranianë: sisteme kundërajrore, radarë bregdetarë, depo raketash, dronë dhe mbi 60 anije të shpejta të Gardës Revolucionare Iraniane.

Irani nuk mbeti memec. Garda Revolucionare u përgjigj, duke goditur baza ushtarake amerikane në Kuvajt dhe Bahrein - mes tyre Arixhan, Ali Al Salem dhe Xhufair. Teherani kërcënoi se do të godasë edhe pozicione të tjera amerikane në rajon nëse sulmet vazhdojnë. Uashingtoni, si hakmarrje, rivendosi sanksione mbi eksportin e naftës iraniane. Me fjalë të tjera - edhe armët edhe ekonomia u ndezën menjëherë.

Tregimi zyrtar nga ana amerikane thotë se e gjithë kjo bëhet për „lirinë e lundrimit" nëpër ngushticën ku kalon një pjesë e madhe e naftës botërore. Ndoshta. Por kur një superfuqi bombardon bregdetin e një shteti tjetër, ndërsa ai përgjigjet në baza fqinje, „liria e lundrimit" tingëllon si një etiketë tepër e pastër për diçka që prej kohësh është rritur në një përplasje të drejtpërdrejtë ushtarake. Pyetja që askush nuk e shtron me zë të lartë është - ku është vija pas së cilës kjo nuk quhet më incident, por luftë?

Për ne në Ballkan, lajme të tilla nuk janë spektakël i largët. Çdo shtrëngim në Ngushticën e Hormuzit godet drejt e në çmimin e naftës, dhe ai - siç e di kushdo që mbush rezervuar - shumë shpejt arrin edhe te pompat tona. Lojtarët e mëdhenj masin raketa dhe baza; njeriu i thjeshtë nga Shkupi deri në Beograd në fund paguan faturën në pikën e karburantit. Një luftë që duket e largët ka zakon të arrijë përmes listës së çmimeve.